W I D E O T O P I A

SDGE 69

2012-02-24T23:44:00.001+01:00

WIDEOTOPIA zaprasza na 69 edycję SDGE. Już 10-go marca w klubie Luka.

Prosto z CollegeHumor...

2012-02-15T23:01:00.000+01:00

Cóż milszego dla oka od Star Warsów w 3D? Najprawdopodobniej "TRANSFORMERS" w 1D...
Smacznego!

Kochamy Kino Kretyńskie, czyli "Osombie"o zombie...

2012-02-13T00:09:00.002+01:00

Dziś w ramach akcji KKK, proponujemy Wam zapoznanie się z informacjami na temat powstającego właśnie filmu "Osombie".

Fabuła: Amerykańscy, kochający pokój bracia, robią w Pakistanie tatara z Bin Ladena. Sądzą tym samym, że zaprowadzili wreszcie trochę spokoju, przynajmniej w tym zakątku globu ...
Nic bardziej mylnego.
Osama wraca i coś wydaje się być poirytowany...
Czy i tym razem niebezpieczeństwo zostanie zażegnane?

Szykujcie się na golonkę, flaki i inne przysmaki, bowiem film, jak nietrudno się domyślić, wpisuje się w kanon neo-gore.
Smacznego!

TUTAJ obejrzycie trailer filmu "Osombie"...

"Osombie"

reżyseria: John Lyde

USA

2012

FALSYFIKATY w Prexerze. Ostatni wieczór.

2012-02-05T21:57:00.004+01:00

Szanowni!
W najbliższy piątek, 10 lutego 2012 roku, ostatni wieczór z cyklu "Falsyfikaty, czyli mistyfikacja w służbie satyry". W ramach cyklu przybliżyliśmy Wam zjawisko filmów spod znaku mocumentary, czyli fałszywych dokumentów, zawsze silnie nacechowanych absurdalnym humorem...
Piątkowy wieczór spędzimy z "dokumentem baśniowym"...
Tym razem bowiem zaprezentujemy Wam wybitny "Rok diabła" w reżyserii Petra Zelenki.
Film ten, to ukazana w formie pseudo dokumentu historia czeskiego poety i (za przeproszeniem) barda - Jaromira Nohavicy.
Fakt miesza się tu z fantazją, tragedia z komizmem, sacrum z profanum...
Lapidarnie rzecz ujmując: to piękny film, którego nie zapomnicie...

Więcej informacji na temat "Roku diabła" znajdziecie TUTAJ.
Na seans zapraszamy wraz z Miejskim Punktem Kultury PREXER.

Start o godzinie 20.00. Wstęp jak zawsze wolny.

PS. Jako przedsmak pokażemy Wam najcudowniejszy animowany mocumentary movie wszechczasów- "Te wspaniałe bąbelki w tych pulsujących limfocytach" Antonisza.
Szkoda, że dziś tak niewielu pamięta tego wspaniałego wariata i Jego filmy...

"Te wspaniałe bąbelki w tych pulsujących limfocytach"

reżyseria: Julian Antoniszczak

Polska

1973

"Rok d'abla"

reżyseria: Petr Zelenka

Czechy

2002

2012-02-03T03:26:00.001+01:00

Taki drobiazg a propos niedawnego przeglądu filmów Refna. I wzmianek o vhsnobach.

Nach Berlin!!!

2012-01-28T18:41:00.000+01:00

Szanowni!
Jeśli jeszcze nie macie planów na 11.02.2012, jedźcie do Berlina. A tam...

"Jest zima, to musi być zimno..."

2012-01-20T23:23:00.005+01:00

"Śnieg w Wenecji nie zdarza się często.
Jest poetycki, trochę nierealny,

Wydobywa piękno z rzeczy dawno zapomnianych.
Snow In Venice, to nowy projekt muzyczny grupy łódzkich artystów znanych z formacji o bardzo zróżnicowanych profilach.
W warstwie instrumentalnej zespół wykorzystuje oryginalne brzmienia kory (zachodnioafrykańskiej harfy) i unikatowego instrumentu hang drum, które w połączeniu z sekcją rytmiczną, instrumentami klawiszowymi i kobiecym wokalem tworzą muzyczne obrazy nasączone silną emocjonalnością.
W muzyce Snow In Venice trudno o jednoznaczne klasyfikacje...
Jeśli życie jest światem, może to być muzyka świata, albo właśnie jest to: muzyka życia - niepokojąca, melodyczna, zapadająca w pamięć...
Jej istota pochodzi z ciszy i prześlizguje się pomiędzy dźwiękami, jak moment schowany między dwiema myślami.
Kto ma uszy, niech słucha - it's going to snow!!!"

Szanowni!
Już w najbliższy wtorek, 24 stycznia 2011 w Foto Cafe102, odbędzie się koncert SNOW IN VENICE.
Każdy Ich koncert to wydarzenie.
Kto nie przyjdzie, niech żałuje.
Start o 20.00
Wstęp wolny.

"Falsyfikaty, czyli mistyfikacja w służbie satyry" - wieczór trzeci

2012-01-17T06:39:00.004+01:00

WIDEOTOPIA oraz Miejski Punkt Kultury PREXER po kilkutygodniowej przerwie zapraszają na kolejny seans z cyklu „FALSYFIKATY, czyli mistyfikacja w służbie satyry”. Start w najbliższą sobotę, 21 stycznia 2012 o godzinie 18.00.
Tym razem zaprezentujemy Wam dwie komedie totalne.
Pierwszy z wybranych przez nas tytułów to „Take the Money and Run” Woody’ego Allena.
Opowieść o Virgilu Starkwellu (Woody Allen), życiowym nieudaczniku, którego los zepchnął na drogę przestępstwa sprawi, że pospadacie z krzeseł.
Drugi tytuł, „Borat: Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan” Larry’ego Charlesa sprawi, że już podłogi nie wstaniecie.
Oba te tytuły to ważni przedstawiciele nurtu mocumentary, oba podbiły serca widzów na całym świecie, oba są doskonałą satyrą na kino dokumentalne i przede wszystkim na ludzką głupotę…

Wstęp jak zawsze wolny. Do zobaczenia w PREXERZE :)

PS. Po filmach zapraszamy wszystkich chętnych na pierwsze w tym roku Party of the Universe do klubu LUKA. Szczegóły TUTAJ.

Robots in Film. A Complete Illustrated History of Robots in the Movies.

2012-01-09T21:14:00.000+01:00

Szanowni!
Polecamy Waszej uwadze iście heroiczny czyn, jakiego podjął się Tim Dirks na stronie FILMSITE.
Tytuł posta mówi wszystko.
Choć podobnych zestawień można znaleźć w sieci sporo, FILMSITE pozostawił konkurentów w tyle.
Cały artykuł znajduje się TUTAJ.

2011-12-21T12:35:00.000+01:00

"Prawda czasu, prawda ekranu, prawda..."

2011-12-19T23:53:00.001+01:00

...

2011-12-18T11:15:00.001+01:00

WF/TD

2011-12-13T23:00:00.002+01:00

Szanowni!
Poniżej przedstawiamy najnowszą realizację WIDEOTOPII.
Życzymy smacznego.

Falsyfikaty - wieczór drugi.

2011-12-05T20:06:00.002+01:00

Szanowni!
W najbliższy piątek kolejne spotkanie z cyklu "Falsyfikaty, czyli mistyfikacja w służbie satyry".
Tym razem zapraszamy na wieczór rock and rollowy. Obejrzymy legendarny "A Hard Day's Night" Richarda Lestera ze słynną czwórką z Liverpoolu w rolach głównych, oraz absolutną klasykę spod znaku mockumentary - "This is Spinal Tap" Roba Reinera.
Wideotopia oraz Miejski Punkt Kultury PREXER zapraszają!

Spotykamy się w miejscu na wskroś filmowym - przy Pomorskiej 39. Start o godzinie 19. Wstęp oczywiście wolny. Przybywajcie!

"A Hard Day's Night"

reżyseria: Richard Lester

Wielka Brytania

1964

"This is Spinal Tap"

reżyseria: Rob Reiner

USA

1984

Falsyfikaty...

2011-11-28T09:09:00.016+01:00

WIDEOTOPIA wraz z Miejskim Punktem Kultury PREXER zaprasza na inaugurację cyklu pokazów filmowych pt.”FALSYFIKATY, czyli mistyfikacja w służbie satyry”.

Mówienie z kamienna twarzą o zjawiskach absurdalnych i nierzeczywistych, musi wzbudzić u słuchacza krótka konsternację - poznawczy dysonans z czasem nieuchronnie owocujący coraz szerszym i szerszym uśmiechem...
Próba uwiarygodnienia opowieści poprzez zasypanie odbiorcy porcją sfabrykowanych dokumentów i "niepodważalnych dowodów na autentyczność" historii tylko ten efekt potęguje.

Twórcy filmowi odkryli tę zasadę dawno temu i co jakiś czas sięgają po ten sprawdzony przepis.
Nieraz paradokumenty powstają tylko po to, by rozbawić swych widzów. Czasem, pod płaszczykiem beztroskiej zgrywy, próbują powiedzieć im coś więcej .
W ramach cyklu będziemy mieli okazję zapoznać Was ze sztandarowymi produkcjami tego typu, przybliżyć okoliczności ich powstania i dorzucić garść ciekawostek.

Tytułem otwierającym przegląd będzie „Zelig” Woody’ego Allena – rzecz o oportuniście totalnym i jego próbach przetrwania w pełnym burz i niepokojów wieku XX-tym.
Prześmieszna, ociekająca absurdem historia płynąca w rytm opowieści takich sław jak Susan Sontag czy Saul Bellow, uznana została za jeden z najdojrzalszych i zarazem najbardziej dopracowanych filmów Allena.

Jako wstęp do seansu pokażemy głośną etiudę studencka Romana Polańskiego pt. „Rozbijemy zabawę” i postaramy się zweryfikować autentyczność legend jakimi obrósł ten tytuł…

Start w najbliższy piątek, 2 grudnia 2011 o godzinie 19.00.

Wstęp oczywiście wolny. Zapraszamy!

"Rozbijemy zabawę"

reżyseria: Roman Polański

Polska

1957

"Zelig"

reżyseria: Woody Allen

USA

1983

Luka zostanie wypełniona...

2011-11-25T23:55:00.006+01:00

Szanowni!
Już jutro kolejna impreza spod znaku czerwonej róży.
OGÓLNOPOLSKI ZLOT FANÓW DEPECHE MODE startuje w łódzkim klubie Luka ( Zgierska 26a) o godzinie 20.00.
Właściwie byłaby to informacja mało filmowa, gdyby nie fakt, że podczas imprezy odbędą się pokazy dwóch niezależnych produkcji o wiadomej tematyce...
Pierwszy z tytułów to "Lilian" Jarosława Jarosza, drugi to wspominany ostatnio na naszych łamach "Fan" Grzegorza Radziejewskiego.
Jak zwykle zapraszamy!

Prexer - Miejski Punkt Kultury

2011-11-23T23:40:00.003+01:00

Szanowni!
Już wkrótce nowy cykl pokazów filmowych pod szyldem Wideotopii. Na jakiś czas łączymy siły z miejscem na wskroś przesyconym duchem filmowej Łodzi - z Miejskim Punktem Kultury PREXER. Wspólnie przedstawimy Wam serię znakomitych "fałszywych dokumentów"...
Cykl pokazów ochrzczony przez nas mianem "MISTYFIKACJI W SŁUŻBIE SATYRY" otworzymy genialnym "Zeligiem" Woody'ego Allena. Wstęp jak zawsze wolny. Pokaz zostanie poprzedzony krótką prelekcją.
Lada moment więcej informacji na temat przeglądu...

2011-11-20T00:25:00.002+01:00

At last!

2011-11-15T21:33:00.001+01:00

2011-11-14T15:43:00.000+01:00

Blake Loosli o filmie...

2011-11-13T20:20:00.004+01:00

Nasz dzisiejszy bohater, Blake Loosli ma poczucie humoru, niezły warsztat i niemałą frajdę z zabawy filmowymi memami.
Jednocześnie antycypuje i podsuwa nam pod nos przyszłe obiekty kultu sprawiając tym samym, że w siłę rosną...
Przed Wami świat filmu widziany oczami Pana L.

Tom Hanks,Michael Clarke Duncan i mysz w filmie "Zielona mila"

"Tombstone". Kurt Russel i Val Kilmer

John Goodman jako Walter Sobchak w filmie "Big Lebowski"

"No Country for Old Men": Josh Brolin, Javier Bardem i Tommy Lee Jones.

David "Joe Dirt" Spade

Julia Roberts w "Ocean's Eleven"

Tom C. w "Minority Report"

George Clooney, John Turturro, Tim Blake Nelson - "Bracie, gdzie jesteś?"

"Punch-Drunk Love" - Adam Sandler

John Krasinski w serialu "The Office"

kącik suspensu: Cary Grantw filmie "Północ - północny zachód"

Tippi Hedren - "Ptaki"

Anthony Perkins w "Psychozie"

a tutaj nieco inaczej: Forest Whitaker...

...i Helen Mirren

Więcej o autorze TUTAJ.

...

2011-10-30T12:28:00.001+01:00

Najmodniejsze w tym sezonie przebrania na halloween prosto z niezawodnego CRACKED.COM.
Poniżej prezentujemy set okołofilmowy.
Po więcej zapraszamy TUTAJ.
Smacznego!

"Fan"

2011-10-27T23:59:00.012+02:00

Szanowni!
Już jutro,w ramach kolejnej edycji festiwalu SOUNDEDIT w łódzkim klubie Lizard King swój set didżejski zaprezentuje człowiek legenda - Daniel Miller.
A cóż to ma wspólnego z filmem? Otóż jedną z atrakcji wieczoru będzie premiera dokumentu Grzegorza Radziejewskiego pt. "Fan".
Czemu ten film wart jest uwagi? Po pierwsze jest to produkcja niezależna i o ile nie możemy narzekać na brak filmów fabularnych powstałych zgodnie z zasadą"do it yourself", to niezależny filmowy dokument ciągle jeszcze jest w Polsce pewnym novum. Poza tym autorowi udało się dotrzeć do znaczących postaci związanych z uniwersum DM (a właściwie to one dotarły do Łodzi, bo w ciągu ostatnich dwóch lat gościliśmy ich tu wiele)...
W filmie na pewno zauważycie też parę twarzy dobrze Wam znanych z organizowanych przez Wideotopię seansów...
A oto co o swym dziele mówi sam autor:
"Pomysł na film przyszedł mi do głowy po przeczytaniu informacji o planowanych koncertach Depeche Mode w Łodzi.
Jeszcze tego samego dnia skontaktowałem się z szefem łódzkiego fanclubu Depeche Mode "FC FAITH", Robertem "Serkiem" Serafiniakiem.
Moim głównym zamysłem było sportretowanie polskich fanów DM, oraz próba analizy fenomenu zespołu.
Zespołu, który stworzył własną, jedyną w swoim rodzaju subkulturę i ma tysiące oddanych fanów na całym świecie.
Pierwsze zdjęcia do filmu FAN powstały w sierpniu 2009 roku. Prawie 101% materiału pochodzi z Łodzi."

Kuba Szczapiński

Więcej na temat imprezy - TUTAJ.
Trailer filmu "Fan" - TUTAJ.

Nicolas Winding Refn

2011-10-19T08:38:00.005+02:00

Szanowni!
Już w najbliższą sobotę rozpoczniemy przegląd filmów Nicolasa Windinga Refna.
Na początek fenomenalna trylogia "Pusher" czyli coś, co przewartościuje Wasze wyobrażenie o kinie gangsterskim.
Doskonały warsztat Refna, jego wybitne wyczucie rytmu, umiejętność nietypowego poprowadzenia narracji i konsekwentne dążenie do dokumentalnego realizmu pokazały, że opowieść o bandyckim półświatku wcale nie musi być sztampowa.
Nigdy więcej nie powiecie już, że prawdziwe kino gangsterskie to "A Bronx Tale", "Goodfellas" czy inny "Godfather"... Serio.
Start o 19. Zapraszamy!

"Pusher"

reżyseria: Nicolas Winding Refn

Dania

1996

PS -Poza pierwszą częścią filmu "Pusher" w planach również przedpremierowy pokaz filmu Łukasza z Bałut + parę słów od autora...

"Odjazd! Semafor podniósł dłoń..."

2011-10-15T12:50:00.003+02:00

Szanowni!
Pamiętacie zawiązanie akcji w filmie "Przypadek"?
Nasz bohater - Witek Długosz, wbiega na peron dworca Łódź Fabryczna. Spóźniony, próbuje dogonić rozpędzający się pociąg. To, czy uda mu się wsiąść do umykającego wagonu zaważy na jego dalszych losach...
Dziś ostatni raz mamy szansę pójść w jego ślady. O 22.40 z dworca odjeżdża bowiem ostatni pociąg... Zdążymy nań, czy nie?
Od jutra dworzec Łódź Fabryczna przestanie funkcjonować.

Kuba Szczapiński

PS - Przed nami trasa iście filmowa. Od "Przypadku" do "Balu na dworcu w Koluszkach", bo właśnie w Koluszkach kończy swą trasę ostatni pociąg z "fabrycznego"...

Nostalgiczni wideomaniacy...

2011-09-30T03:41:00.008+02:00

Szanowni!
Dziś nie tyle o samym filmie, co o nośniku, który sprawiał nam swego czasu niemałą frajdę i przez grubo ponad ćwierć wieku służył nam wiernie. Stopniowo zdzierał swą magnetyczną zawartość podczas, gdy my zdzieraliśmy gardła kibicując herosom kina akcji... Bywał oknem na świat, propagatorem słynnych kopniaków z półobrotu, nośnikiem siermiężnej, germańskiej pornografii i atutem w podwórkowym handlu wymiennym.
VHS.
Oto jak dzisiejsi twórcy czynią zeń tworzywo...

Kuba Szczapiński

"2001: Space Odyssey".
Monolit ( może raczej Monolith?) Davida Herberta.

GIZMODO... ;)

Kilka prac Nicka Gentry...

Scianca Tumbir:

Luisa Montealegre

Skórka na laptopka. Dostępne również wersje na I - poda, komórkę i aparat fotograficzny.
Autor (póki co) nieznany...

Fragment kolekcji "Bleached 80's Artifacts" Cody Hamilton:

Autor nieznany. Ale zapewne bardzo już bogaty...

Goran Patlejch

2011-09-26T00:46:00.003+02:00

Konsekwentny, dowcipny i na wskroś przeżarty popkulturowymi wymiotami.
Goran Patlejch i jego filmowe impresje...

Star Warsy...

"Breakfast at Tiffany's"

"Apocalipse Now"

"Big Lebowski"

"Blade Runner"

"Beetlejuice"

"Taxi Driver"

"A Clockwork Orange"

"Aliens"

"Terminator"

"Big Lebowski"

I zgodnie z tradycją najlepsze na koniec: Carrie...

Abdykuj Stefan, abdykuj!

2011-09-23T22:33:00.001+02:00

Był kiedyś człowiek, który napisał tyle powieści, opowiadań, nowel i wierszy, że sam nie był w stanie ich zliczyć. Nazywał się Stephen King.
Poniżej lista jego dzieł, które z lepszym lub gorszym skutkiem zostały przeniesione na duży i mały ekran.
Prawdopodobnie nim skończycie czytać ten tekst, do listy trzeba będzie dodać ze dwie nowe pozycje...

Kuba Szczapiński

1976 – Carrie
1979 – Salem's Lot
1980 – The Shining
1982 – Creepshow (nowele: Father's Day, The Lonesome Death of Jordy Verrill, Something to Tide You Over, The Crate i They're Creeping Up On You)
1982 – The Boogeyman
1983 – Cujo
1983 – The Dead Zone
1983 – Christine
1983 – Disciples of the Crow
1983 – The Woman in the Room
1984 – Children of the Corn
1984 – Firestarter
1985 – Cat's Eye ( nowele Quitters, Inc., The Ledge)
1985 – Silver Bullet
1985 – Stephen King's Nightshift Collection (nowele: The Woman in the Room i The Boogeyman)
1985 – Word Processor of the Gods (odcinek serialu Tales from the Darkside)
1986 – Gramma (odcinek serialu The Twilight Zone)
1986 – Maximum Overdrive
1986 – Stand by Me
1987 – Creepshow 2 (nowele: Old Chief Wood'n'head, The Raft, i The Hitchhiker)
1987 – A Return to Salem's Lot
1987 – The Running Man
1987 – The Last Rung on the Ladder
1987 – Sorry, Right Number (odcinek serialu Tales from the Darkside)
1989 – Pet Sematary
1990 – The Cat From Hell (część filmu Tales From The Darkside – The Movie)
1990 – Graveyard Shift
1990 – It
1990 – Misery
1990 – The Moving Finger (odcinek serialu Monsters)
1991 – Golden Years (serial)
1991 – Sometimes They Come Back
1992 – The Lawnmower Man
1992 – Sleepwalkers
1993 – The Dark Half
1993 – Needful Things
1993 – The Tommyknockers (serial)
1994 – The Shawshank Redemption
1994 – The Stand (serial telewizyjny)
1995 – The Langoliers (serial)
1995 – The Mangler
1995 – Dolores Claiborne
1995 – Stephen King's Nightshift Collection (nowela Disciples of the Crow)
1995 – The Outer Limits (serial – odcinek The Revelations of Becka Paulson)
1996 – Thinner
1997 – The Shining (mini serial)
1997 – Ghosts (teledysk Michaela Jackona)
1997 – The Night Flier
1997 – Quicksilver Highway (część Chattery Teeth)
1997 – Trucks
1998 – Chinga (odcinek serialu The X - files)
1998 – Apt Pupil
1999 – The Green Mile
1999 – The Rage: Carrie 2
1999 – Storm of the Century (serial telewizyjny)
1999 – Llamadas
2000 – Paranoid
2001 – Hearts in Atlantis
2001 – Strawberry Spring
2002 – Rose Red (serial telewizyjny)
2002 – The Dead Zone (serial telewizyjny)
2002 – Night Surf
2002 – Rainy Season
2002 – Carrie
2003 – Dreamcatcher
2003 – The Diary of Ellen Rimbauer
2003 – Autopsy Room Four
2003 – Here There Be Tygers
2003 – The Man in the Black Suit
2004 – Secret Window
2004 – Kingdom Hospital (serial telewizyjny)
2004 – Salem's Lot
2004 – Luckey Quarter
2004 – The Secret Transit Codes of America's Highways
2004 – All That You Love Will Be Carried Away
2004 – Riding the Bullet
2006 – Desperation
2006 – Nightmares and Dreamscapes: From the stories of Stephen King
2007 – 1408
2007 – The Mist
2009 – Dolan's Cadillac
2009 – Children of the Corn

Wspomnienie o Andrzeju Munku

2011-09-20T22:04:00.007+02:00

Szanowni!
Dziś odnieśliśmy miłe wrażenie, że portal onet.pl przestał się wreszcie ścigać z najniższego sortu tabloidami. Zamiast umieścić informację o gospodyni domowej zgwałconej przez słoik ogórków, napisał parę słów o Andrzeju Munku. Cały artykuł znajdziecie TUTAJ. Polecamy.

Kuba Szczapiński & Justyna Mikuła

PS - "Nie chwal dnia przed zachodem słońca". Mądrość od przodków płynąca... Pod artykułem o reżyserze znaleźliśmy tekst pt.""Czego wstydzą się gwiazdy" obficie ilustrowany zbliżeniami otłuszczonych tyłków i obwisłych celebryckich brzuchów... No co jak co, ale to się musi sprzedać!

Poniedziałek dniem filmowej kaszanki. Odsłona siódma.

2011-09-19T23:02:00.007+02:00

Szanowni!
Zapraszamy na kolejne spotkanie z wyrobem filmopodobnym.
Dzisiaj to, co w kinie najlepsze: spocone karki, przemoc, seks i obcięte kończyny (niekoniecznie w tej kolejności)...
Niniejszym przedstawiamy film tak bezdennie głupi i tak niewyobrażalnie tandetny, że nie da się go nie polubić...
TUTAJ przedsmak. Jeśli po jego obejrzeniu nie stracicie wiary w gatunek Homo sapiens, TUTAJ znajdziecie pełną wersję...
Te-sto-ste-rooon!

Kuba Szczapiński

PS - Poniżej dwie oficjalne okładki wydań DVD. Pierwsza pochodzi z otoczonego niemałym kultem filmu "Maniac Cop". Druga należy do naszego dzisiejszego pacjenta.

Zadaniem dla spostrzegawczych jest znalezienie dziesięciu różnic pomiędzy wymienionymi okładkami i dokładne przeanalizowanie motta: "Ludzie ludziom zgotowali ten los"...

"Samurai Cop"

reżyseria: Amir Shervan

USA

1989

Kwiaty wśród OST-ów...

2011-09-17T09:35:00.017+02:00

Szanowni!

Śpieszno nam donieść, że wbrew temu, co twierdzą rankingi sprzedaży, soundtrack to nie tylko rockowa klasyka spod znaku "Pulp Fiction" czy patetyczne, przestrzenne kompozycje rodem z "1492: Conquest of Paradise ".
Poniżej nasz prywatny ranking dziesięciu najlepszych, niesłusznie zapomnianych filmowych soundtracków. Tak się jakoś dziwnie złożyło, że dominują wśród nich kompozycje pochodzące z horrorów...

1 - Goblin - Suspiria

Fantastyczne dzieło włoskich wizjonerów z Goblina, a zarazem odpowiedź na pytanie"co by było gdyby na obfitej w kwas imprezie zespół SBB spotkał panów z King Crimson?"
Eklektyzm w pełnym tego słowa znaczeniu. Począwszy od instrumentarium, przez konstrukcję i aranżacyjne smaczki aż po ogólny wydźwięk albumu. Na równych prawach rozbrzmiewają tu analogowe syntezatory i "żywe" instrumenty. Ramię w ramię stają energetyzujące, melodyjne kompozycje i odważne, kakofoniczne eksperymenty. Mantryczne, bezkształtne zawodzenia obok motywów zgrabnych i delikatnych. Ciężko dać wiarę, że od powstania tego dzieła minęło już 35 lat... Ta muzyka nie ma prawa się zestarzeć!

2 - V.A. - Lost Boys

Choć wybitny Schumacherowski teen horror stał się pozycją iście kultową i zasłużenie obrósł legendą, paradoksalnie ścieżka dźwiękowa w oderwaniu od filmu nie zrobiła większej furory. Dziwne to zwłaszcza, że prawie każdy z zawartych na albumie utworów to niewątpliwy hicior. Zresztą niepowtarzalny klimat filmu jest w dużej mierze zasługą tegoż właśnie soundtracku. Zabawne, że jak równy z równym pojawiają się tu największe gwiazdy ówczesnej pop-rockowej sceny ( INXS, Lou Gramm, Echo and the Bunnyman) i artyści wówczas mało znani a dziś już całkiem zapomniani ( Mummy Calls, Eddie and the Tide). Wspaniała rzecz godna przypomnienia.
No i to genialne "Cry Little Sister" Gerarda Mc Manna...

3 - Grzegorz Ciechowski - Zero Życia

Dobry film i świetna muzyka. Jedno i drugie niestety kompletnie zapomniane przez kinomanów. Choć ciężko mówić w tym wypadku o regularnej ścieżce dźwiękowej, to dwie napisane przez Grzegorza Ciechowskiego piosenki miały w sobie potencjał by stać się pokoleniowymi hymnami. Stało się inaczej, a szkoda...

4 - Goblin - Dawn of the Dead

Goblin, czyli klasa sama w sobie. Tylko oni byli w stanie zbudować nastrój grozy, ilustrując Romerowski survival horror dźwiękami funky (między innymi)... Znakomita, wielowymiarowa ścieżka dźwiękowa,która nadała filmowi Romero psychodelicznego, złowrogiego rysu. Oderwana od obrazu żyje własnym życiem, kreślonym dźwiękiem analogowego syntezatora... Niebanalne dźwięki, których nie powstydził by się Jarre ani Eno. Coś wspaniałego!

5 - John Harrison - Day of the Dead

John Harrison musiał się solidnie napocić,by sprostać dokonaniom konkurencji, która przy poprzednim filmie Romero podniosła poprzeczkę wyjątkowo wysoko. Dał radę, choć nie da się ukryć, że działał wedle podobnego co Goblin schematu...

Tak czy inaczej, stworzył klimatyczne, niepokojące dziełko, które wgryza się w mózg w stopniu nie mniejszym niż Romerowskie zombiaki...

6 - V.A. - Return of the Living Dead

Tu sprawa ma się nieco inaczej niż w przypadku poprzednich dwóch pozycji naszego zestawienia. O ile w powyższych tytułach położono silny nacisk na wysmakowane, progresywne brzmienie, tutaj pobrzmiewa kicz w czystej postaci. I to jest piękne. Kwintesencja lat osiemdziesiątych wylewająca się z każdego kadru filmu, konsekwentnie przekłada się na dźwięki ilustrujące tenże. Któż dziś pamięta 45 Grave albo Roky'egoEricksona? Prawie nikt. A szkoda... Przednia zabawa i nutka nostalgii...

7 - Michal Lorenc - 300 mil do nieba

Kto choć raz obejrzał film Dejczera, zapewne pamięta przepiękny gitarowy motyw, ilustrujący historię ucieczki głównych bohaterów z zapyziałego polskiego piekiełka. Piękne i przejmujące. Tak film jak i muzyka Michała Lorenca.

8 - Różni wykonawcy - Girl Guide

Większość utworów rozbrzmiewających w "Girl Guide" to (z niewielkim wyjątkiem) dzieła Kukizowych kapel: Piersi (z płyt "My już są amerykany" i "Powrót do raju") oraz Ayi RL (z "czerwonej" płyty). I to świadczy o sile tego zestawienia. Po prostu klasyka polskiego rocka!

PS - Oczywiście nie można tu nie wspomnieć o fantastycznym efekcie kooperacji Twinkle Brothers i T.T.
"Who kill him?" ja się pytam...

9 - V.A. - Hobo with a Shotgun

Pastiszowy ton filmu rozbrzmiewa również z soundtracku do tegoż.
Silnie absurdalny muzyczny miks stylów i kulturowych kontekstów w połączeniu z obrazem, przy którym "Braindead" to dobranocka dla grzecznych dzieci, tworzy zestaw wybuchowy.
Z jednej strony nastrojowy "Liebesthema", kojarzący się raczej ze złotymi latami spaghetti westernu niż z postmodernistyczną orgią gore, a tuż obok kwintesencja power-kiczu lat 80,czyli "Run With Us" Lisy Lougheed. Prostackie "Disco Inferno" Bee Gees obok genialnych instrumentalnych "L'Alpageur" i "The Naked and the Dead".
Konsternacja...

10 - Zygmunt Konieczny - Jańcio Wodnik

Czy po obejrzeniu filmu Jana Jakuba Kolskiego nie chodziła Wam po głowie"Piosenka Stygmy" albo sentymentalne "Wszystko jest jak było"? No właśnie. Fantastyczne połączenie świata magicznego realizmu, konsekwentnie budowanego przez Kolskiego od lat i muzyki Koniecznego to coś, co trudno wyrzucić z pamięci. Szkoda, że mimo to większość wyrzuciła...

A jakie są Wasze typy?

Kuba Szczapiński

"Wielkie żarcie" albo Lincz na placku z wiśniami...

2011-09-14T10:09:00.012+02:00

Szanowni!
Pewien anonimowy fan serialu "Twin Peaks" oraz pełnometrażowego "Fire Walk with Me" podjął heroiczną próbę chronologicznego usystematyzowania i utrwalenia na piśmie nazw spożywanych tamże pokarmów.
Ponieważ zawsze czuliśmy sympatię do wariatów tego sortu, niniejszym przytaczamy wspomniane dzieło i jak zwykle życzymy SMACZNEGO!

The Unofficial "Twin Peaks" Food List:

Knockwurst

Smorgasbord

Coffee

Donuts

Cherry Pie

Jelly Donuts

Asparagus

Extra Decaf

Gum

Two eggs over hard,

bacon super crispy, almost burned, cremated

Grapefruit juice, just as long as those grapefruits are freshly squeezed

Coconut

Beer

Tuna fish, whole wheat

Coffee with fish

Fruit punch

Soft drinks

Sparkling cider

Baguettes with brie and butter

Huckleberry pie

Double scotch on the rocks (two of them)

Coffee with creme and sugar

Black coffee (black as midnight on a moonless night)

Fish

Short stack of griddle cakes, slightly heated,

butter,

slice of ham

Local mushrooms

Huckleberry pie, heated, ice cream on the side

Weenie roast

Ice cube

Diet lasagna

Eggnog

Peanuts

Chicken feed drug transaction

Turkey sandwich with mayo

Leg of lamb (crush some garlic; fresh mint)

A couple of bottles

Cherry coke

Fries

Tea

Sugar cookies

Cake

$1000 poker chip from One-Eyed Jacks

Sauce (Champagne)

Dom Parignon

Milk

Meatloaf

Cocaine

Bon Bons

Ice cream (Butter Pecan)

A cherry

Trout

Milk and cookies

Bottled water

Roadside stew

Whiskey

Hot milk

Pitch gum

Hospital food

Pheasant

Soup

Chocolate peanut butter pie

Heinz 57 Ketchup

Mustard

Ginger beer

Take the entire head and dip it in blamage pudding, roll in oats, stuff full of walnuts, hot rocks, and a spice.  Wrap in popingnon and seal edges with a sugar glaze.  Bake in glass (?)

Creamed Corn

Grapefruit with cherry

Chicken with rice

One smoked cheese pig

Marshmallows

Bear claw

Pickled icemen

Vegetable (Leo?)

Bobby Briggs (?)

Lemonade

Saltines with apple butter

Beans

(Family night at) The Pancake Plantation

English caramel

Chamomile tea

Rabbit chili

Cheeseburger, medium; a coke and some fries

Irish (?)

Diet soda

Black Yukon sucker punch

Saki (?)

Cold milk

Oatmeal

Two chocolate shakes (extra whipped creme on one)

Real potatoes

Dog biscuit

Salmon (fresh, firm)

Omelet (white veal sausage, morel mushrooms)

Peanuts

Ham

Carrots

Potato salad

Deviled eggs

Carrot sticks and celery sticks

Chicken

Corn on the cob

Waldorf salad

Popcorn

Three berry pie

Jello

Roast

Nectar of the gods

Small box of chocolate bunnies

Scrambled eggs

Venison steaks

Sparkling wine

Gruel

Apples

Lollipop

Red wine

Peas (pass the peas again)

Red herring

Fried eggs

Glass of nearly frozen, unstrained tomato juice, plop a couple of oysters in it

Mound of sweet breads, sautéed with chestnuts and Canadian bacon

Big biscuits smothered in gravy

Anchovies

Bicarbonate soda

Sausage patties (not sausage links)

Pig head with grapes and a green apple in its mouth

Roasted pine weasel

Rare steak

Chicken pot pie

Turkey sandwich, whole wheat, lettuce, dollop of mayonnaise

Garmonbozia

Turkey dog

Muffin

High school sandwich

Reiner Ale

PS - Ponoć specjaliści ze Światowej Organizacji Zdrowia, dotarłszy do powyższego zestawienia

postanowili wpisać na listę jednostek chorobowych maniakalne uwielbienie dla produktów kultury

masowej, ze szczególnym uwzględnieniem dzieł X muzy.

Ale to wbrew pozorom dobra wiadomość. Najwyżej wszyscy staniemy się beneficjentami

Zakladu Utylizacji Skladek...

"Twin Peaks"

reżyeria: David Lynch

USA

1990-1991

"Twin Peaks: Fire Walk with Me"

reżyseria: David Lynch

USA, Francja

Kaszanka Strikes Back. Odsłona szósta

2011-09-12T19:02:00.004+02:00

Szanowni!
W tym tygodniu proponujemy Wam film tak zły, że nie ratuje go nawet metka "MADE IN JAPAN"...
Przed Wami spotkanie z herosem przy którym Superman to miękka faja.
Starman, bo o nim mowa, ma na głowie podrygującą antenkę a do ramion przytroczoną pelerynkę. Jednak nie to czyni zeń bohatera pokoleń...
Nie jest to również zasługa naburmuszonego wyrazu twarzy ani dziwnego czepeczka w którym wygląda jak płetwonurek. Czemu zatem jest niezwykły? Obejrzyjcie film a wnet wszystko zrozumiecie.
Całe Dzieło znajdziecie TUTAJ
Smacznego!

Kuba Szczapiński

"Evil Brain from Outher Space"

reżyseria: Ichiro Miyagawa

Japonia

1964

Poniedziałek dniem filmowej kaszanki. Odsłona piąta.

2011-09-05T21:58:00.008+02:00

Nowa świecka tradycja nakazuje zaserwować dzisiaj P.T. Widzom niestrawny produkt filmopodobny.
W tym tygodniu padło na tytuł wybitnie kuriozalny.
Błogosławieni jego Twórcy zamierzali ulepić sardoniczną parodię "Jurrasic Park". Nie wyszło. Powstał gniot, który przy bezpośrednim kontakcie grozi złapaniem bolesnej wysypki.
Zamiast dinozaurów kury, zamiast aktorów kukły, zamiast reżysera fujara.
Cały film znajdziecie TUTAJ.
Życzymy smacznego!

PS - Ponieważ nie chciało nam się wprowadzać korekt do powyższego zdjęcia, a animozji związanych z profanacją naszych barw narodowych oczywiście chcemy uniknąć, prosimy o uruchomienie aplikacji zwanej wyobraźnią. W tejże odwracamy widniejącą pod kurą flagę o 90 stopni w lewo i z owej lewej strony dodajemy soczyście zielony pasek. Zastosowany zabieg pozwala nam bezkarnie pośmiać się z tych wstrętnych Włochów, którzy inkryminowane filmidło stworzyli...

"Chicken Park"

reżyseria: Jerry Cala

Włochy

1994

"Szpital na peryferiach" - wersja pelnometrażowa...

2011-09-03T01:00:00.002+02:00

Kolejny Hospital Unit już za dwa tygodnie. Tym razem organizatorzy zaserwują nam aż sześciu wykonawców.

Wystąpią: DIFFENBACHIA, NEXT VICTIM, OVER THE TOP, THE KOREKTORS, ANOTHER WRONG i ANDREW CREAM.

Spotykamy się po zmroku, 17 września 2011. Szczegóły TUTAJ.

Zapraszamy!

Wielka improwizacja...

2011-09-02T00:04:00.003+02:00

Szanowni! TUTAJ znajdziecie filmowy smakołyk na dziś.
Smacznego!

Oj, tag, tag!

2011-09-01T19:06:00.006+02:00

Szanowni!
Wspomniany ostatnio tagline reklamujący "Teenagers From Outher Space" natchnął nas tag bardzo,że postanowiliśmy przytoczyć kilka naszych ulubionych sloganów. Tag to już w życiu jest, że aby coś sprzedać, trzeba to najpierw zareklamować. A reklamą często zajmują się idioci... Smacznego!

"Dziewczyny nie płaczą..." - The Babysitters
"Can a full grown woman truly love a midget?"- Freaks
"The most exciting original motion picture event of all time." - King Kong
"Żaden B-boy jej nie podskoczy ;-)" - B - Girl
"TODAY – the Pond! TOMORROW – the World!" - Frogs
"The only people who will not be STERILIZED with FEAR are those among you who are already DEAD!" -The Flesh Eaters

A teraz prawdziwy poemat:

"Science created him. Now Chuck Norris must destroy him.

He's an undestructible man with powers beyond comprehension.

An unstoppable terror who in one final showdown, will push Chuck Norris to his limits.

And beyond..." - Silent Rage

I podwójna porcja ekstra na koniec:
"Lambada...If it got any hotter, it wouldn't be dancing!" - The Forbidden Dance
"Titans will clash" - Clash of the Titans

"Ostatni seans filmowy" albo "Niespodziewany koniec lata"

2011-08-26T11:46:00.004+02:00

Ewentualnie: "Za rok o tej samej porze"...

Dziś na łódzkim Rynku Starego Miasta odbędzie się ostatni (ale za to podwójny) seans pod szyldem Letniego Kinematografu Rozrywkowego.
Zgodnie z tradycją spotkamy się z klasyką kina. Tym razem zobaczymy "Podróż na księżyc" Méliès oraz Chaplinowskiego "Brzdąca".
Filmy zilustrują dźwięki wydestylowane przez taperów z zespołu Psychocukier.
Start o 21. Zapraszamy w imieniu organizatorów!

"Le Voyage dans la lune"

reżyseria: Georges Méliès

Francja
1902

"The Kid"

reżyseria: Charlie Chaplin

USA
1921

Zrób sobie polski plakat filmowy czyli "Ich przyjaciel jest trup. To naprawdę brutto."

2011-08-25T13:20:00.006+02:00

Polscy plakaciści zasłynęli na świecie jako mistrzowie formy lapidarnej a symbolicznej. Nazwiska Tomaszewskiego, Lenicy, Starowieyskiego, Młodożeńca czy Świerzego obrosły legendą. Wysmakowane i doskonale przemyślane ich dzieła trafily do galerii i w ręce kolekcjonerów na całym świecie.
Wielu internautów jednak psy na POLSKIEJ SZKOLE PLAKATU wiesza i obśmiewa ją niemiłosiernie. Dziś sardoniczne podejście do tematu w wykonaniu strony SOMETHING AWFUL. Szczególnej uwadze polecamy zwlaszcza "polszczyznę" z translatora...

Poniżej nasi faworyci. Więcej znajdziecie TUTAJ.

Kuba Szczapiński.

Wkroczmy teraz w dział HEROSI ROZMAITEJ PROWENIENCJI...

...i zakończmy podróż w dziale "NIE WIEMY CO Z TYM FANTEM ZROBIĆ"... Jakieś pomysły? Za wskazanie tytułu filmu wysoka nagroda!

Poniedziałek dniem filmowej kaszanki. Część czwarta.

2011-08-22T13:50:00.008+02:00

Szanowni!
Dziś nie lada rarytas: "Teenagers From Outer Space"!
Cudowny to film o przybyłych z koszmoszu wrednych nastolatkach, którzy w swym kolonializatorskim zacietrzewieniu postanowili się kulom nie kłaniać.

Zgodnie z zasadą "im gorzej tym lepiej", znajdziecie tu drewniane aktorstwo, bezgranicznie głupi scenariusz, plastikowe szkielety i emocjonujący pojedynek z gigantycznym, krzyczącym rakiem.
Dość powiedzieć, że promujący film tagline brzmiał: "Before - A Beautiful Girl. One Moment Later - A Skeleton!"
Ech, ta wczorajsza młodzież chciałoby się rzec...
Cały film znajdziecie TUTAJ.

PS. Szczególnej uwadze polecamy wirtuozerską grę perspektywą we wspomnianym wątku onkologicznym:

"Teenagers From Outher Space"

reżyseria: Tom Graeff

USA

1959

Szpital na peryferiach

2011-07-27T22:52:00.001+02:00

Szanowni!
Już za tydzień (3 sierpnia) kolejna impreza z cyklu Hospital Unit. Tym razem zagrają POLIKARPA Y SUS VICIOSAS (Kolumbia) oraz DZIECIZBECZEK (Polska). Start po zmroku. W imieniu organizatorów zapraszamy!
A TUTAJ jako przedsmak nadchodzącej imprezy - nowy klip DZIECI.
Smacznego!

Poniedziałek dniem filmowej kaszanki - część trzecia

2011-07-18T23:23:00.002+02:00

Szanowni!
Poniedziałek to dzień kultywowania tradycji zapoczątkowanych przez praojców. To czas konsumowania filmów niestrawnych. Dziś proponujemy Wam fragment wiekopomnego dzieła poruszającego ważki problem konfliktu międzygatunkowego i postępującej emancypacji skorupiaków. Przed Państwem "Attack of the Crab Monsters".
Cały film do obejrzenia TUTAJ. trailer TUTAJ. Smacznego!

"Attack of the Crab Monsters"

reżyseria: Roger Corman

USA

1957

Łódź filmem stoi...

2011-07-17T11:18:00.002+02:00

Łukasza z Bałut impresje okołofilmowe. Dziękujemy Łukaszowi.

Good news, everyone!

2011-07-14T12:12:00.002+02:00

Nasz prywatny, zaprzyjaźniony psychopata właśnie podesłał nam miłą informację... Szczegóły TUTAJ.

Ale śmierci!

2011-07-14T11:35:00.002+02:00

TUTAJ link do sympatycznego filmowego rankingu TOP TEN ... Dobór: Jason Eisener...

Dzień filmowej kaszanki - część druga.

2011-07-12T17:51:00.006+02:00

Szanowni!

Dziś, aby dodać Wam wiary w sztukę przez duże S, a zarazem wspólnie przyswoić cotygodniową porcję kina upadłego, proponujemy fragment wzruszającego dramatu obyczajowego produkcji USA pod tytułem "R.O.T.O.R.".
Trailer filmu znajdziecie TUTAJ.
Całe Dzieło na YouTube - TUTAJ (polecamy lekturę komentarzy pod klipem...)
Jedną z wielu epickich scen akcji - TUTAJ.

Smacznego!

PS - A poniżej prosto z "THOSE WE LEFT BEHIND" impresja na temat plakatu jak i samego filmu...

"Mad Max" ...

plus "Robocop"...

... equals: "R.O.T.O.R."

"R.O.T.O.R."

reżyseria: Cullen Blaine

USA

1989

Tomasz Gorajczyk o Allenie

2011-07-06T12:04:00.002+02:00

Temat filmów Woody'ego Allena co jakiś czas powraca na nasze łamy.
Dziś zapraszamy do lektury artykułu autorstwa Tomasza Gorajczyka pt. "Tożsamość a miłość w filmach Woody'ego Allena".
Tekst pierwotnie ukazał się TUTAJ.
Autorowi dziękujemy i pozdrawiamy Go serdecznie a Wam życzymy przyjemnej lektury!

MIŁOŚĆ ROMANTYCZNA

Miłość „jest namiętnością, która mniej lub więcej dręczy duszę i ciało; prowadzi do licznych impasów życiowych, skandali i dramatów; rzadziej zaś wypełnia życie radością i szczęściem” (1). Taką definicją Giddens posłużył się dla opisania, czym jest miłość i co oznacza. Miłość to namiętność, która została nazwana przez niego amour passion (słowo używane przez Stendhala), oznaczająca związek pomiędzy miłością a seksem. Przewodnim motywem owej miłości jest pożądanie, które przysłania dzień powszedni i powoduje, że styka się z nią, co ma często przykre skutki w zdarzeniach. „Miłość namiętna ma wzór charyzmy, wywraca wszystko do góry nogami, wyrywa jednostkę z codzienności i sprawia, że jest ona gotowa do podejmowania radykalnych decyzji oraz do poświęceń. Dlatego, z punktu widzenia ładu społecznego i powinności, jest niebezpieczna” (2). Owa miłość przez teoretyków kultury i socjologii uznawana jest za słabą podstawę instytucji małżeństwa.

Miłość romantyczna jest ilustracją miłości oraz wolności i jest podporządkowana obustronnej satysfakcji seksualnej. Jest ona oznaką miłości od pierwszego wejrzenia, która jest impulsem zauroczenia drugą osobą (3).

Miłość romantyczna, według Giddensa, to poszukiwanie odpowiedzi na pytania, które pomagają odkryć cechy osobowościowe partnera lub partnerki. Jest miłością, która może zakończyć się tragicznie, a zarazem często góruje nad codziennością. Giddens wyróżnia dwa sposoby przeżywania miłości romantycznej. Po pierwsze – obie jednostki społeczne są powiązane ze sobą, a po drugie – jest to drogowskaz na dalsze życie.

Giddens ukazał, iż w miłości romantycznej bardzo ważne jest poszukiwanie, w którym jednostka odnajduje własną tożsamość poprzez poznawanie drugiej osoby. Poznanie takie umożliwia zaakceptowanie swoich cech, dzięki akceptacji wypływającej od partnera. Aprobata tożsamości innej niż swoja przybliża do akceptacji własnej. Miłość romantyczna pomaga w poznaniu swojej osobowości. Jest szaleństwem, które czynni człowieka lekko oderwanym od rzeczywistości dnia powszedniego.

Mężczyzna, w koncepcji Giddensa, w miłości romantycznej jest świadomy tego, że ma takie samo prawo do zakochania się jak kobieta, co z kolei nie jest ujmą dla niego, jak i nie stanowi dowodu na zaburzenie tożsamości. Romantyczny mężczyzna należy do grona osób, które uważają, iż miłość nie służy do organizowania swojego życia, lecz jest spontaniczna i bardzo często koliduje z racjonalnymi planami.

Mężczyźni często szukają swojej tożsamości w karierze oraz sukcesie zawodowym. Te dwa czynniki są dla nich miarą silnej osobowości. Niestety, jak zauważa Giddens, mężczyzna zazdrości kobiecie czułości i wrażliwości, jaką przeżywa w momencie okazywania miłości. Dla mężczyzn czułość jest oznaką słabości i zniewieścienia osobowości. Rola miłości romantycznej uwalnia mężczyznę od owych psychicznych ucisków. „Tajemnicą, której dopatrywali się w kobietach, było ich własne podświadome emocjonalne uzależnienie od nich i to za nim kryło się ich poszukiwanie własnej tożsamości” (4).

Gabe Roth jest wykładowcą literatury na uniwersytecie, a jego żona, Judy, pracuje w wydawnictwie. Oboje są przedstawieni jako szczęśliwe małżeństwo. Gabe jest głównym bohaterem filmu Mężowie i żony, w którym Allen posłużył się kamerą, będącą „w nieustannym ruchu, która sprawia wrażenie, jakby wahała się pomiędzy życiowymi wyborami bohaterów – służy mu do przekazania prawdy o tym, że uczucia są niestałe, a miłość to jedynie kwestia przypadku” (5).

Jedyne problemy, jakie dzielą małżonków, to brak zgody w kwestii posiadania potomka oraz separacja zaprzyjaźnionego małżeństwa. Wydarzenia te spowodowały, że bohaterowie zaczynają zastanawiać się nad swoim związkiem i doszukiwać się odpowiedzi na pytanie: czy jestem szczęśliwa/szczęśliwy w małżeństwie? To nurtujące pytanie jest przyczyną powolnego rozpadu ich związku. Oboje zaczynają się kłócić i szukać w partnerze negatywnych cech. On uzmysławia sobie, że jego miłość do żony nie była pełna namiętności. Przekonuje się o tym w chwili, gdy czuje, że zakochał się w studentce uczęszczającej na jego wykłady.

Gabe po raz pierwszy poznał miłość romantyczną w związku z Harriet Hormon. Miał z nią burzliwy romans, którego przejawem było spontaniczne odbywanie aktów seksualnych bez względu na miejsce: w windzie, w krzakach, w obcych łazienkach, na tylnym siedzeniu taksówki. Gabe bardzo kochał Harriet i darzył ją namiętnością. Z czasem przekonał się jednak, że ich związek idzie w złą stronę, ponieważ odkrył u swojej partnerki coraz bardziej nasilające się zainteresowanie innymi kobietami, jak i sięganie po narkotyki. Rozsądek kazał mu się wycofać z tego związku, gdyż doprowadziłby on do obustronnego zniszczenia podstawowych wartości człowieczeństwa. Wykładowca czuł się uzależniony od kochanki, gdyż tracił kontakt z rzeczywistością. Postrzegał swoje życie jako oderwane od codziennych spraw, sprawiał wrażenie osoby, która przygląda się zdarzeniom z boku, a która nie zamierzała nigdy włączyć się do życia w społeczeństwie.

Drugi przejaw jego miłości romantycznej to związek z Rain, który jest pokazany przez Allena jako typowy wariant tego rodzaju miłości. Na początku mamy pierwszy etap, czyli poznawanie siebie lub, jak kto woli, badanie w sensie osobowościowym partnera/partnerki. Gabe rozpoczyna dialog ze studentką, podczas którego zauważa, że jest inteligentna, jak na swój młodzieńczy wiek, stwierdza, że potrafi słuchać z pasją jego teorii i analiz z dziedziny literatury. Ona lubi go słuchać, gdyż traktuje go jak mędrca, a tym samym przyczynia się do wzmocnienia jego ego.

Drugi etap to chwila, w której Gabe uświadomił sobie miłość do Rain, podczas wspólnego spaceru. Pisarz rozmawia z nią przede wszystkim o idei romantyzmu i namiętności. Sceneria parku i zdjęcia Carlo Di Palmy są symbolem ciepła i spokoju, jakie rodzą się u wykładowcy do studentki. Konwencja taka jest znana z filmów o miłości. Allen posłużył się takim zabiegiem w celu przedstawienia widzowi romantycznej strony osobowości bohatera.

Kolejny człon rozwoju uczucia to oddanie – ofiarowanie ważnej rzeczy, przedmiotu, znaczenia lub przysługi ukochanej osobie. Jest to próba dla partnera, forma testu, który ma dać odpowiedź na nurtujące pytania. Jest to sposób na potwierdzenie swojego uczucia do wybranki/wybranka. Gabe pożycza swojej oblubienicy rękopis najnowszej ksiązki w celu poznania jej opinii. Krytyczne uwagi studentki utwierdzają Gabe’a w jego uczuciu do niej. Pomimo wzburzenia, jakie w nim zapanowało, poczuł radość, że mimo tak młodego wieku jest ona osobą dojrzałą emocjonalnie na tyle, by móc się z nią związać na zasadzie partnerskiej.

Czwarty etap rozwoju uczucia dotyczy osób, które są w związku z partnerem i spotykają się z inną osobą, i które muszą zdecydować się, z kim być. Gabe rozstaje się z żoną, utwierdzając się w przekonaniu, że nie była to prawdziwa miłość, a jedynie chwilowe zauroczenie, czyli związek oparty na przyjaźni. Jest on przekonany co do uczucia wobec Rain i szansy związania się z nią.

Ostatni etap polega na wyznaniu miłości partnerce w oczekiwaniu na odwzajemnienie uczucia. To tu zakochana osoba przekonuje się tak naprawdę, czy jej/jego partner/partnerka jest jej/mu bliski/bliska uczuciowo. Gabe wyznaje miłość Rain w dniu jej urodzin. Wybrał chwilę romantyczną, gdyż sam jest romantykiem. Allen zastosował typowy wzór na ową chwilę, czyli zjawisko atmosferyczne jako przyczyna zdarzenia (w filmie jest to burza), wynikająca niedogodność spowodowana owym zjawiskiem (brak prądu) i wynik wcześniejszych wydarzeń, czyli romantyczna atmosfera (świeczki). W scenerii takiej Gabe wyznaje miłość Rain, która zauroczona chwilą jest skłonna zostać jego kobietą. Niestety z upływem romantycznej chwili (burza kończy się, zostaje włączony prąd) bohater uświadamia sobie, że jego uczucie do studentki jest prawdziwe, ale o kilka lat spóźnione. Jest przekonany, że związek z nią szybko by się skończył ze względu na różnice wieku.

Gabe w wyniku swoich życiowych decyzji zostaje sam, co jest dowodem braku dojrzałości i odpowiedzialności. Jego tożsamość jest krucha i nieustabilizowana emocjonalnie. Gabe zakochał się w Rain, gdyż nie doceniał tego, co miał wcześniej. Jego pogoń za miłością romantyczną z filmowych opowieści przyczyniła się do jego ostatecznej samotności. Młodzieńcza namiętność stała się zgubą dla pisarza. Dowodzi to tezie, że mężczyzna o stabilnej tożsamości nie szuka nowych wrażeń i nie ulega chwilowym zauroczeniom. Jedyny pozytyw dla Gabe’a z zaistniałej sytuacji to odnalezienie własnej tożsamości. Uświadomienie sobie, że było się nieodpowiedzialnym, jest dla mężczyzny bardzo ważnym faktem, gdyż człowiek odpowiedzialny to człowiek dojrzały i przystosowany do życia. „Miedzy wolnością i odpowiedzialnością musi zachodzić równowaga. A raczej występuje sprzężenie zwrotne: im więcej wolności, tym więcej odpowiedzialności i odwrotnie” (6), słowami profesora Zolla można podsumować wybór wolności Gabe, który był podyktowany kryzysem tożsamości niedojrzałego mężczyzny, zagubionego w życiu. Allen tym samym podkreślił, że miłość do Judy była tą jedyną, na pewno nie romantyczną, ale dojrzałą i ustabilizowaną. Miłość romantyczna, jak twierdzi Giddens, jest oderwana od rzeczywistości, a osoby, które o tym fakcie zapominają, gubią się w swoim życiu emocjonalnym. Jak twierdzi Patryk Morley, tożsamość mężczyzny powinna iść w parze z odpowiedzialnością, którą każdy powinien posiadać. Jej brak powoduje, że mężczyzna traci kontrolę nad swoim życiem, gdyż „jedną z najważniejszych przyczyn popadania w problemy jest to, że nie muszą przed nikim odpowiadać za swoje życie” (7).

Amanda i Lenny Weinrib są małżeństwem wychowującym adoptowanego syna Maxa. Film Jej wysokość Afrodyta ukazuje miłość romantyczną Lenny’ego do żony. Ową miłość odkrywa podczas powrotu do niej po okresie separacji. Zanim doszło do tego zdarzenia Lenny poznał matkę biologiczną syna, której uświadomił cele, jakie powinna w życiu osiągnąć. Wskazał jej , prowadzącą do egzystencji zgodnie z etyką. Z prostytutki stała się szczęśliwą i szanowaną mężatką.

Kryzys męskości wystąpił u Lenny’ego, gdy dowiedział się o romansie Amandy. Zdarzenie to ukazało go jako mężczyznę emocjonalnie słabego, który w styczności z niepowodzeniem miłosnym wątpi w swój urok osobisty. Lenny zdradza żonę z Lindą, gdyż stwierdził, że jest przegrany jako mężczyzna z powodu zdrady żony. Uświadamiając sobie, co uczynił, zrozumiał, że jest ponownie zakochany w Amandzie. Jego rozmowa z żoną jest dowodem odrodzenia uczucia romantycznego. Spotkanie na tle chóru greckiego to romantyczny finał miłości obu małżonków. Alegoria ta została zastosowana przez Allena w celu pokazania widzowi, że uczucie, jakim obdarowani są zakochani, jest jedyne w swoim rodzaju. „Allen odwołuje się do postaci Afrodyty, greckiej bogini miłości, by spróbować dociec prawdziwego znaczenia tego uczucia. Film ten jest peanem na cześć miłości; miłości (…), która odpowiedzialna jest za wzloty i upadki (…), jakich doznajemy w życiu” (8).

Zbrodnie i wykroczenia to jeden z najważniejszych filmów Allena. Judah Rosenthal jest ojcem i mężem z dwudziestopięcioletnim stażem, jak i uznanym okulistą, który za pieniądze od darczyńców doprowadził do otwarcia Centrum Medycznego ze specjalnie zaprojektowanym skrzydłem okulistycznym. Pomimo że został wychowany w judaizmie jest sceptykiem. Związek z żoną w pewnym etapie jego życia stał się monotonny. Zwrotem w jego życiu było poznanie Dolores Paley, która została jego kochanką.

Judah swoją naturę romantyczną mógł zrealizować tylko i wyłącznie w związku z Dolores. To ona go rozumiała i mobilizowała w życiu. Mógł zwrócić się do niej z każdym problemem. Była dla niego podporą i prawdziwą miłością, którą spotkał za późno. Razem spędzali wiele czasu. Każdy jego wyjazd poza miejsce zamieszkania to spotkanie z Dolores. Byli szczęśliwą parą, która wiodła życie w harmonii. Przykładem ich namiętności jest scena, podczas której bohaterowie biegną wzdłuż plaży w świetle zachodzącego słońca. On porównuje jej osobowość do muzyki Schuberta.

Cała sytuacja zmienia się, gdy Dolores pragnie związać się z nim węzłem małżeńskim. Wówczas Judah wybiera stabilizację i karierę zamiast romantycznego życia z kochanką. Wybór jego jest typowy dla sceptyka, u którego rozsądek jest najważniejszy. Judah zleca zamordowanie Dolores, gdyż tak naprawdę jest egoistą. Narcyzm spowodował, że dopuścił się zdrady żony i morderstwa kochanki, które jest również zabójstwem jego natury romantyka. Wahania emocjonalne (od miłości do morderstwa) bohatera są wynikiem tęsknoty za miłością rodziców do niego, której nigdy nie zaznał. Sporą traumą jest również odrzucenie istnienie Boga. Syndromy te są typowe dla neurotyka, który szuka miłości romantycznej w celu złagodzenia własnego cierpienia. Judah przypomina ludzi, którzy „fantazjują na temat własnej omnipotencji i głęboko wierzą w swoje prawo do wykorzystywania innych w celu zaspokojenia własnych potrzeb” (9).

1.Anthony Giddens, Przemiany intymności: Seksualność, miłość i erotyzm we współczesnych społeczeństwach, PWN, Warszawa 2006, s. 51.
2.Tamże, s. 52.
3.Tamże, s. 56.
4.Tamże, s. 79.
5.Pep Aixala, Woody Allen, Wydawnictwo Muza S.A., Warszawa 2006, s. 211.
6.http://www.chfpn.pl/index/?id=404dcc91b2aeaa7caa47487d1483e48a.
7.Joseph McRae Mellichamp, Kim jest wierzący pracownik uczelni? Model dojrzałości i służby, http://chfpn.pl/index/?id=6cdd60ea0045eb7a6ec44c54d29ed402.
8.Pep Aixala, Woody Allen, Wydawnictwo Muza S.A., Warszawa 2006, s. 221.
9.Christopher Lasch, Narcystyczna osobowość naszych czasów, Res Publica Nowa, Warszawa Styczeń 2002, s. 20.

MIŁOŚĆ WSPÓŁBIEŻNA

Miłość romantyczna bazuje na projekcyjnej identyfikacji amour passion, która działa jak magnez, przyciągający do siebie dwie kochające się osoby.(1) Projekcja taka wzmacnia relację między kochankami, którzy interesują się wzajemnymi cechami osobowościowymi, co powoduje, że często zjawisko to jest przyczyną związku.

Jak zauważa Giddens, w miłości współbieżnej nie ma problemów z projekcją współbieżną, gdyż oparta ona jest na związku, który nie traktuje namiętności jako głównego składnika. Miłość taka jest uzależniona od seksualności partnerów, co powoduje, iż nie podlega ona relacji czysto namiętnej, ponieważ większość takich związków polega tylko i wyłącznie na czerpaniu obustronnych korzyści. Jak podkreśla Giddens, wysoki wskaźnik rozwodów, separacji w związkach jest spowodowany miłością współbieżną.

Zaletą miłości współbieżnej jest lepsza relacja seksualna niż w miłości romantycznej, gdyż w tej pierwszej partnerzy traktują seks jako przedmiot, ucząc się go, poprzez liczne podręczniki, poradniki i kursy seksu. Miłość romantyczna jest skoncentrowana przede wszystkim na doznaniach emocjonalnych, a nie na preferowanej sztuce kochania. Związek oparty na miłości współbieżnej czasami przyjmuje postać obustronnej zgody na inne kontakty seksualne swoich partnerów. Taki punkt widzenia spowodowany jest faktem, że osoby będące w związku otwartym nie są w nim ze względu na miłość, lecz tylko dla satysfakcji seksualnej.

Poprzez miłość współbieżną każdy może rozwijać swoje umiejętności seksualne. Mężczyźni traktują ową miłość jako wolność, gdyż każdy z nich zawsze może zrezygnować z partnerki na rzecz innej. Związki takie utrzymuje się aż do chwili znudzenia się sobą. Jednak główną przyczyną braku zainteresowania jest wygasające podniecenie seksualne do partnera. Podsumowując, miłość współbieżna jest oparta głównie na fascynacji seksem.

Miłość współbieżną reprezentuje Jack z filmu Mężowie i żony. Postanawia rozstać się z żoną i proponuje separację. U Jacka można znaleźć kilka czynników, które są dowodem na występujący u niego kryzys męskości w kontekście uczucia miłości.

Pierwsze wydarzenie odnosi się do rozłąki małżeńskiej. On i jego żona (Sally) postanawiają zakończyć swój związek, gdyż dochodzą do wniosku, że małżeństwo ich było monotonne i bez spontaniczności. Jack w małżeństwie nie odnalazł miłości romantycznej, lecz postanowił odszukać ją w związkach z innymi kobietami. Dla niego separacja jest oznaką swobody i wolności. Dzięki tej decyzji czuł się jak kawaler, który . Decyzja, jaką podjął, jest dowodem na to, iż jest niedojrzałym emocjonalnie mężczyzną. Aby zdefiniować dojrzałość mężczyzny, wystarczy zadać sobie pytanie: który mężczyzna, ślubując wierność żonie w obecności świadków czy też Boga, postanawia rozstać się z nią w celu odzyskania wolności osobistej? Mężczyzna z zasadami i wartościami trwa przy rodzinie całe swoje życie.
Kolejny przykład ukazujący zagubienie Jacka to scena, kiedy kolega z pracy proponuje mu usługę seksualną od prostytutki. Jack korzysta z oferty. Seks za pieniądze staje się spełnieniem jego fantazji erotycznych, których wcześniej nie mógł zrealizować. Jak łatwo się domyślić, Jack odszedł od żony, gdyż potrzebował swobody w życiu płciowym. Sally nie mogła mu tego zapewnić, co było w pewnym sensie jedną z przyczyn jego kryzysu. Korzystanie z usług prostytutki przez mężczyznę można przypisać do miłości współbieżnej, gdyż jest to miłość klienta do seksu, bez jakiegokolwiek zobowiązania.

Trzecie wydarzenie to związek Jacka z inną kobietą – Sam, która jest o kilka lat młodsza od niego, co uzasadnia, że następnym dowodem na separację jest tęsknota Jacka do młodego ciała kobiety. Do tego punktu należy dodać zdradę jego żony jeszcze przed postanowieniem bycia w separacji. Jack zdradzał ją, chcąc zmienić w swoim życiu. Jego czyny to nic innego jak brak wiary w siłę przysięgi małżeńskiej.

Ostatni przykład na występowanie miłości współbieżnej u Jacka to powrót do żony. Gdy dowiedział się, że Sally ma romans, zrozumiał, że tęskni za nią. Separacja spowodowała, iż Jack pojął, że instytucja małżeńska to odpowiedzialność za człowieka. Po okresie szukania sensu życia dojrzał emocjonalnie do kontynuowania dalszej egzystencji z jedną kobietą. Postanowił tolerować słabości swoje i żony. Doszedł do wniosku, że miłość nie jest oparta tylko i wyłącznie na wzajemnej pasji i romantyzmie, ale na wspólnej aprobacie partnerów. Związek ich zaczął funkcjonować na przyjacielskiej. Jack swoim powrotem do małżeństwa potwierdził, że jako mężczyzna, czyli zrozumiał, że to, co niszczy związek, to nierealne wzajemne wymagania wobec siebie.

Izaak David, bohater Manhattanu, „jest scenarzystą filmowym, zmęczonym tworzeniem telewizyjnej papki, która wydatnie przyczynia się do zidiocenia przeciętnego amerykańskiego widza”.(2) Izaak jest po dwóch rozwodach, a obecnie związany jest z siedemnastolatką (on ma czterdzieści dwa lata). Związek z nią traktuje bardzo swobodnie, bez żadnych obietnic małżeńskich. Decyzja jego podyktowana jest faktem dużej różnicy wieku między kochankami, ale przede wszystkim Izaak nie zamierza mieć trzeciej żony. Dwa rozwody w życiu Izaaka spowodowały u niego zachwianie równowagi emocjonalnej, co zapoczątkowało u niego kryzys męskości. To, czego oczekuje Izaak od życia, to swobodny związek oparty na stosunkach płciowych. Emocjonalne zaangażowanie jest dla niego nierealne. Przykładem na jego wybór jest scena, kiedy podkreśla Tracy, że powinna traktować ich związek jako kolejny etap w osiągnięciu celu, którym jest małżeństwo z innym mężczyzną.

Kryzys Izaaka wyróżnia się również w braku silnej woli w realizacji własnych planów na życie. Pomimo iż rozumie, że ludzie powinni wiązać się do śmierci jednego z nich (tak jak czynią to np. katolicy), to w ogóle nie jest w stanie zrealizować owej teorii, gdyż woli prowadzić rozpustne życie erotyczne. Wierność jednej partnerce to wyzwanie, na które gotowi są tylko dojrzali mężczyźni, którzy rozumieją sens instytucji małżeństwa w znaczeniu zarówno etycznym, jak i religijnym. Ksiądz Marek Dziewięcki określa mężczyzn, którzy nie są w stanie podjąć w swoim życiu najważniejszej decyzji w sprawie bycia z jedną kobietą, jako „młodych chłopców, którzy chcą się bawić życiem, dość szybko przeżywają bolesne rozczarowanie i poczucie pustki. Tracą swoje więzi, wartości i marzenia. Nie potrafią realistycznie myśleć, dojrzale kochać ani solidnie pracować. A stąd już tylko krok do kryzysu, uzależnień, agresji i przemocy, autodestrukcji i rozpaczy”.(3)

Allen udowodnił, że mężczyzna rozchwiany uczuciowo, jak Izaak, nie jest w stanie przyznać się do miłości wobec kobiety. „Mężczyźni naprawdę ogromnie pragnęliby umieć pokazać albo powiedzieć, że kochają kobietę, ale rzadko potrafią to zrobić”.(4) Dlatego jego związek oparty jest na relacjach partnerskich, bez zbędnego romantyzmu. Jego rozchwianie uczuciowe spowodowało, że rozstaje się z Tracy dla innej kobiety. Czynem tym potwierdził swoją niedojrzałość. Ratunkiem dla niego mogłaby być duchowość, która odwróciłaby jego uwagę od cielesności, czyli doraźnej przyjemności erotycznej. „Duchowość to zdolność człowieka do zrozumienia samego siebie, a zatem również własnej płciowości. Kierowanie się spontanicznością czy modą nie prowadzi do osiągnięcia dojrzałości i radości życia. Tylko ten mężczyzna, który ma odwagę uświadamiać sobie swoje największe marzenia, ideały i pragnienia, może odkryć, że jest w nim ktoś, kto najbardziej marzy o tym, by kochać i być kochanym”.(5)

Izaak dojrzał emocjonalnie, kiedy Connie opuściła go, mówiąc, że go nie kocha. Wówczas doszedł do wniosku, że zawsze kochał Tracy. Jego przemiana nastąpiła zbyt późno, ponieważ Tracy zadecydowała kontynuować naukę w Londynie. Zrozpaczony Izaak stanął przed kolejnym wyborem: jechać czy czekać na nią? Zajście to potwierdziło, że mężczyzna, „aby być dobrym mężem i ojcem, powinien najpierw stać się w pełni mężczyzną. Nie tylko w sensie biologicznym, lecz przede wszystkim psychicznym i moralnym: chodzi o dojrzałą osobowość, zdolność do podjęcia odpowiedzialności za siebie i innych”.(6)

1.Anthony Giddens, Przemiany intymności: Seksualność, miłość i erotyzm we współczesnych społeczeństwach, PWN, Warszawa 2006, s. 79.
2.Pep Aixala, Woody Allen, Wydawnictwo Muza S.A., Warszawa 2006, s. 163.
3.Alicja Babkiewicz, Wywiad z księdzem Markiem Dziewieckim - Być mężczyzną to myśleć, kochać i pracować, http://www.opoka.org.pl/biblioteka/Z/ZR/byc_m_myslec.html.
4.tephen Arterburn, Mężczyźni i ich sekrety, Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze,
Poznań 2006, s. 205.
5.Alicja Babkiewicz, Wywiad z księdzem Markiem Dziewieckim - Być mężczyzną to myśleć, kochać i pracować,
http://www.opoka.org.pl/biblioteka/Z/ZR/byc_m_myslec.html.
6.Bronisław Mierzwiński, Mężczyzno, gdzie jesteś? W poszukiwaniu swojej tożsamości,
http://cen.pl/strona.php?strona=publikacje&id_artykul=1108.

SEKS I JEGO SKUTKI

Zjawisko uzależnienia od seksu w Stanach Zjednoczonych jest traktowane jako nałóg, z którym państwo walczy za pomocą organizacji zajmujących się leczeniem seksoholików na wzór terapii dla uzależnionych od alkoholu. Kuracja taka zbudowana jest na zasadzie dwunastu kroków do odrzucenia uzależnienia. Głównym czynnikiem wyzdrowienia jest przyznanie się do faktu bycia uzależnionym (1), gdyż „uzależnienia dają jednostce poczucie bezpieczeństwa, redukując lęk, ale jest to zawsze efekt mniej lub bardziej chwilowy” (2).

Popęd seksualny jest potrzebą, którą każdy człowiek posiada, zwłaszcza mężczyzna. Uzależnienie jest często przyczyną zaburzeń tożsamości, jak i kłopotów z własny życiem intymnym. Również mężczyzna, który nie ma licznych kontaktów z kobietami, a stosuje często masturbację, staje się automatycznie seksoholikiem. Te dwa aspekty ukazują, że mężczyźni są i będą uzależnieni od seksu. Jednak największy problem tkwi nie w samym popędzie (gdyż jest on naturalny), lecz w traktowaniu seksu jako uzależnienia, które jest nałogiem, z którego należy się wyleczyć. Bycie uzależnionym od seksu jest często wynikiem kłopotów z tożsamością. W swoim tekście, Neurotyczna osobowość naszych czasów, Karen Horney doszła do wniosku, „że niepohamowane pragnienie kontaktów seksualnych, które nie ma źródła w braku cielesnego zaspokojenia, ma ukoić rozmaite lęki, wynikające z konfliktów wrodzonych w naszej kulturze oraz tzw. podstawowego niepokoju (basic anxiety)” (3).

Nieodzownym elementem w seksualności, przedstawionym przez Giddensa, jest uwodzenie. Rozróżniamy dwa wzory mężczyzn, którzy uwodzą płeć piękną: pierwszy to kobieciarz, a drugi to tzw. styl Casanovy. W pierwszym znaczeniu kobieciarz kolekcjonuje kobiety dla osobistej satysfakcji. Jest on dumny z licznych podbojów, co sugeruje, że traktuje płeć piękną jako obiekt seksualny. Drugi typ to styl Casanovy, który jest nawiązaniem do mistrza zdobywania kobiet. Mężczyźni tacy są szarmanccy, delikatni i romantyczni. Traktują kobiety poważnie, z należytym szacunkiem.

Negatywnym objawem popędu seksualnego u mężczyzn jest przemoc wobec kobiet. Mężczyzna agresywny pragnie dowartościować się przy użyciu siły. Jak ukazują naukowcy, przyczyną przemocy seksualnej na kobietach jest pornografia, która zawiera agresję i pobudza męski receptor odpowiedzialny za popęd. Mężczyzna gwałciciel jest symbolem powrotu do człowieka z epoki kamienia łupanego (gwałt jest symbolem zdobycia kobiety na wzór człowieka prehistorycznego). Mężczyźni tacy w czasach współczesnych mają zniszczoną tożsamość przez kłopoty z własnymi emocjami. Dlatego tak wielu z nich odwiedza domy publiczne i korzysta z usług prostytutek w celu zaspokojenia swoich pierwotnych żądz. Mężczyźni ci mają świadomość, iż przemoc fizyczna jest karalna, dlatego szukają ukojenia popędu w . Graham McCann zauważa, że „seks stał się manieryczny, stał się czymś samym dla siebie, podważając w ten sposób ideę autentycznej intymności (pełnej pasji i pozbawionej zahamowań). Nasze gusta i przekonania związane z miłością doprowadzone zostały do skrajności i stały się publiczne, dzięki czemu społeczeństwo nie tylko dyktuje nam, co i jak mamy kochać, ale zmusza do opowiadania tego” (4).

Foucault zauważa, że seksualność to przyjemność doznań zmysłowych, która stała się w obecnym świecie wielkim biznesem. Jak łatwo zauważyć, prawie w każdej gazecie jest zdjęcie odnoszące się do seksu w formie dowcipu lub felietonu. Również reklamy, które mają na celu pozyskanie nowych klientów, są seksem. Film, teatr, malarstwo i inne dziedziny sztuki ukazują seks po to, aby przyciągnąć jednostki do swoich tworów. Kultura coraz bardziej staje się promotorem pornografii po to tylko, aby uzyskać jak największe profity. Znaczenie pornografii dla mężczyzn oznacza „destrukcyjną ułudę, która jest iluzją, fałszywą, fikcyjną syreną wiodącą do fałszywego portu w czasie burzy emocjonalnej” (5).

Spostrzeżenia wobec seksu w małżeństwie są dwojakie: po pierwsze – mężczyzna, który jest pewny swojej tożsamości, traktuje seks jako wyraz miłości do partnerki i jako prokreacje. Po drugie – mąż z występującymi zaburzeniami tożsamości i brakiem odpowiedzialności wobec instytucji małżeństwa jest narażony na zdradę swojej żony.

Allen ukazuje seksualność w kontekście kryzysu męskości prawie w każdym swoim filmie. Można stwierdzić, że twórczość reżysera to jeden wielki film opisujący owo zjawisko. Jednak, według mnie, temat ten został ciekawie przedstawiony w filmie Przejrzeć Harry’ego na przykładzie tytułowego bohatera.

„Harry jest pisarzem zagubionym, o nieuporządkowanym życiu twórczym i erotycznym” (6), który myśli o uprawianiu seksu z kobietami w każdej sytuacji i miejscu. Przykładem jest scena, podczas której siedzi on u psychoanalityka i opowiada o tym, że kocha prostytutki, oraz o tym, że gdy widzi kobietę, to zaraz wyobraża sobie, że odbywa z nią stosunek płciowy. Jak sam przyznaje, jest niedojrzałym mężczyzną, który jest zagubiony w życiu. Faktem są jego nieudane małżeństwa (jego pierwsza żona – Rosale, druga żona – Joan, trzecia żona – Jane) i romanse (była szwagierka i kochanka – Lucy i narzeczona – Fay).

Harry jako pisarz opisuje kontakty z kobietami swojego życia. Jego powieść to zarówno pamiętnik, jak i rozliczenie z własnym życiem. Allen miesza rzeczywistość filmową z artystyczną wizją. Kobiety o unormowanych poglądach dochodzą do wniosku, że Harry jest niedojrzałym emocjonalnie mężczyzną, który cierpi na seksoholizm, na który zapada praktycznie każdy mężczyzna, gdyż, według badań czasopisma Times, mężczyźni myślą o seksie średnio co cztery minuty (7). Natomiast według ankiety przeprowadzonej przez ABC News Primetime Live, „70 procent mężczyzn myśli o seksie codziennie, a 43 procent myśli o nim kilka razy dziennie” (8).

Scena, w której Harry wstępuje do piekła, jest źródłem przyszłej jego przemiany. Rozmawiając z diabłem, prowadzi nieświadomą spowiedź, podczas której przypomina i uświadamia sobie wszystkie swoje grzechy, zwłaszcza te seksualne, jak: zdrada wobec wszystkich żon, korzystanie z usług prostytutek i masturbacja. Harry zdaje sobie sprawę z tego, iż jest próżny i tchórzliwy. Jest „w istocie cynicznym, zimnym draniem, rujnującym życie swych kobiet dla własnej sławy i wygody. Nihilizm, cynizm, sarkazm i orgazm! – krzyczy Harry'emu w twarz jego filmowa siostra (Caroline Aaron), trafnie wyrażając syntezę jego osobowości” (9). Pojął on bowiem, że samo uświadomienie sobie własnych niedoskonałości powinno zmienić jego dotychczasowe życie. W ostatniej scenie filmu Harry postanawia odmienić swoje życie zgodnie z zasadą niepowtarzania tych samych błędów, co wcześniej, a zwłaszcza tych opartych na seksualności, które były przyczyną jego kryzysu męskości. Allen posłużył się dekonstrukcjonizmem w celu przeprowadzenia analizy tożsamości Harry’ego. „W psychologii kierunek ten polega na analizie poprzez rozłożenie na części, by móc lepiej zrozumieć kawałki układanki, które składają się na całość” (10). Reżyser użył tej teorii, aby ukazać, że człowiek z każdego kryzysu ma szanse się wydostać. Należy tylko na cząstki własną osobowość w celu identyfikacji negatywnego źródła, a następnie uwolnić się od niego. Najlepszą drogą jest zastosowanie samo spowiedzi, tak jak uczynił to Harry. „Człowiek uczy się także rozpoznawać dany stan emocjonalny, który przez to staje się sygnałem wywoławczym zachowań adaptacyjnych” (11).

Allen podczas wywiadu z Björkmanem stwierdził, że Wspomnienia z gwiezdnego pyłu są jego najlepszym filmem. Główny bohater filmu, Sandy Bates (reżyser filmowy), jest współczesnym przedstawicielem stylu Casanovy. Na temat jego osobowości możemy dowiedzieć się z wystroju wnętrza jego mieszkania, w którym „obrazy wiszące na ścianach symbolizują określony etap w jego życiu. A więc na początku ma ogromne poczucie winy i opętany jest straszliwą obsesją ludzkiego cierpienia – z powodu swego bogactwa, sukcesów i swojej pozycji w świecie. Potem w retrospekcjach widzimy go z Charlotte Rampling w bardziej radosnym okresie życia – te szczęśliwe czasy symbolizuje wizerunek Grucho Marxa” (12). Pomimo tak skomplikowanej osobowości Sandy również cierpi na seksoholizm. Seks jest dla niego terapią, powstrzymaniem bólu egzystencji. Styl Casanovy został mu przypisany przeze mnie, albowiem jego zachowanie wobec kobiet jest: szarmanckie, delikatne i romantyczne. Nawet w sytuacji, kiedy odbywa stosunek płciowy z fanką jego twórczości, ukazany jest jako mężczyzna wrażliwy i opiekuńczy. Nie traktuje tej kobiety, tak jak czynią to zwykli kobieciarze, którzy w takich sytuacjach potraktowali by ją jak .

Związki z innymi kobietami opierają się u niego na uwodzeniu i stopniowym odsuwaniu ich od siebie. Nie jest on w stanie zakochać się w jednej kobiecie i związać się z nią małżeństwem. Allen opisuje na przykładzie Sandy’ego mężczyzn, którzy przeżywają kryzys męskości, a którzy nie potrafią zrealizować jednego z trzech powołań dla mężczyzn. Sandy nie zamierza zostać mężem, prezbiterem ani nie zamierza pomagać bliźniemu swemu (13). Jest osobnikiem, który kocha siebie i swój sukces zawodowy. Kocha seks bez zobowiązań, a zwłaszcza przelotne kontakty seksualne z kobietami zakochanymi w jego twórczości. Nawet dłuższe znajomości kończą się dość szybko, gdyż reprezentuje on wolne związki emocjonalno-seksualne, które „są formą regulacji życia seksualnego znaną powszechnie w literaturze pod nazwą wolnej miłości. Nazwa ta jednak nie oddaje w pełni ich istoty, gdyż u podłoża tych związków nie zawsze tkwi miłość (erotyczna)” (14).

1.Anthony Giddens, Przemiany intymności: Seksualność, miłość i erotyzm we współczesnych społeczeństwach,
PWN, Warszawa 2006, s. 83.
2.Tamże, s. 91.
3.Monika Talarczyk - Gubała, Woody Allen. Pochwała komedii (w:) Kino amerykańskie - twórcy, Elżbieta
Durys i Konrad Klejsy (red.), Wydawnictwo Rabid, Kraków 2006, s. 192.
4.Graham McCann, Woody Allen, Wydawnictwo Bisa, Warszawa 1993, s. 93.
5.Stephen Arterburn, Mężczyźni i ich sekrety, Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze,
Poznań 2006, s. 317.
6.Pep Aixala, Woody Allen, Wydawnictwo Muza S.A., Warszawa 2006, s. 228.
7.Joanna Orzechowska, Przejrzeć Woody’ego, „Film” 1998, nr 04, s. 88.
8.Stephen Arterburn, Mężczyźni i ich sekrety, Wydawnictwo Polskiej Prowincji Dominikanów W drodze,
Poznań 2006, s. 297.
9.Sylwester Walczak, Przejrzeć Harry'ego, http://www.woodyallen.art.pl/film/przejrzec_harryego.php.
10.Pep Aixala, Woody Allen, Wydawnictwo Muza S.A., Warszawa 2006, s. 230.
11.Maria Tyszkowa, Rozwój psychiczny jednostki jako proces strukturacji i restrukturacji doświadczenia (w:)
Rozwój psychiczny człowieka w ciągu życia, Maria Tyszkowa (red.), Państwowe Wydawnictwo Naukowe,
Warszawa 1998, s. 60.
12.Stig Björkman, Woody Allen: Woody według Allena, Wydawnictwo Znak, Kraków 1998, s. 151.
13.Bronisław Mierzwiński, Mężczyzna jako mąż i ojciec, http://www.prolife.com.pl/serwis/strony/mezczyzna_jako_maz_i_ojciec.html.
14.Kazimierz Imieliński, Seksuologia – mitologia, historia, kultura, Państwowe Wydawnictwo Naukowe,
Warszawa 1989, s. 498.

FILMOGRAFIA:

Manhattan, USA, 1979.
Wspomnienia z gwiezdnego pyłu (Stardust Memories), USA, 1980.
Zbrodnie i wykroczenia (Crimes and Misdemanors), USA, 1989.
Mężowie i żony (Husbands and Wives), USA, 1992.
Jej wysokość Afrodyta (Mighty Afrodite), USA, 1995.
Przejrzeć Harry’ego (Deconstructing Harry), USA, 1997.

Targowa Street Film & Music Festival

2011-07-05T23:00:00.007+02:00

Za trzy dni rozpocznie się kolejna edycja imprezy Targowa Street Film & Music Festival.
Może dzięki konsekwencji i zapałowi organizatorów powoli uda się załatać czarną dziurę powstałą po odejściu z naszego miasta festiwalu Camerimage. Oby. Informacje na temat nadchodzącej imprezy znajdują się TUTAJ. Do zobaczenia!

Poniedziałek dniem filmowej kaszanki!

2011-07-04T23:50:00.010+02:00

Szanowni!
Poniedziałek według tradycji wczesnochrześcijańskiej był dniem konsumpcji prymitywnych komedii romantycznych oraz filmu "Sala samobójców". Jego łacińska nazwa "dies Lunæ" to w zależności od tłumaczenia "cierpienie przez oczy" lub "bolesne obrazy".
Aby podtrzymywać tę chlubną tradycję wpisaną w naszą kulturę niczym bigos, wóda i kiszone ogórki, proponujemy Wam poniedziałkowy kęs kina najwyższych lotów.
Co tydzień będziecie mogli tu znaleźć jakiś smakowity okruszek. Będą potwory z papier-mache, roboty ze sklejki, żenadne aktorstwo, hektolitry posoki i nieprzebrane złoża głupoty.
Na dobry początek fragment horroru produkcji USA "The Video Dead".(kliknij TUTAJ) Ten swoisty traktat na temat duchowej kondycji przedstawicieli społeczeństwa informacyjnego, ich potrzeb, popędów oraz zła, które się za tym wszystkim czai powinien przejść do historii kina. Niestety stało się inaczej. Dlatego też o tym filmie przypominamy!
Przed Państwem "The Video Dead"! (kliknij TUTAJ)

"The Video Dead"

reżyseria: Robert Scott

USA

1987

2011-07-04T00:55:00.000+02:00

Ten smutny pan zasłynął jako odtwórca głównej roli w pewnym bardzo popularnym serialu. Kto to taki?

"Ostrzyc na łyso pomnik Chopina", czyli "Vox populi, vox Dei"...

2011-07-03T13:12:00.003+02:00

Rewiński w kontekście "Kilera" to towar najlepszego sortu. Pokolenie obecnych trzydziestolatków właśnie zaczyna zarabiać. Wyrośli tym samym konsumenci wciąż jeszcze zorientowani na zabawę, swobodnie poruszający się w popkulturowym uniwersum. Film Machulskiego to dla wielu przedstawicieli owego pokolenia komedia kultowa utożsamiana z czasem beztroskim. Za sentymenty płaci się słono... Rewiński w kontekście "Kilera" to towar najlepszego sortu...

Wilkinson wydał kupę kasy na żenującą kampanię reklamową, której motywem przewodnim stała się akcja golenia słynnego brodacza.

Składniki:
- "kreatywni" spece od promocji firmy Wilkinson, stawiający na "niekonwencjonalne" i "dowcipne" metody promocji produktu
- banda kretynów w chałturze pt. "Manifestacja pod domem Janusza "Siary" Rewińskiego" (stawka: około 15zł za godzinę statystowania)
- Janusz R., który dostał za swój występ nieco więcej ...
- kilkadziesiąt tysięcy użytkowników Facebooka popierających projekt

Wynik: ze wszech miar żałosny.

"Kiler"

reżyseria: Juliusz Machulski

Polska

1997

2011-07-01T12:03:00.002+02:00

Suplement do ostatniego posta.
Stare, ale podobno ciągle śmieszy...

Zagadka filmowo - anaboliczna...

2011-06-30T19:54:00.002+02:00

Z jakiego filmu naigrywa się artysta?
Dla ułatwienia dodamy, że kunsztowną kreację stworzył tam pewien quasi republikański gubernator...

GRZESZNY WIECZÓR nr.3

2011-06-29T08:11:00.002+02:00

Na kolejne spotkanie z Dekalogiem zapraszamy Was 16 VII 2011. Tym razem zaprezentujemy dwie najgłośniejsze części cyklu: Dekalog V oraz VI.
Start o 19. Przybywajcie!

PS - A tutaj interesujący drobiazg. Bardzo a propos...

"Dekalog V"

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Polska

1988

"Dekalog VI"

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Polska

1988

Melbourne International Film Festival...

2011-06-28T12:49:00.003+02:00

I śmieszno, i straszno. (kliknij tutaj) Smacznego!

Pingwin w multipleksie...

2011-06-28T00:28:00.007+02:00

Chapman w 3D, Cleese w TysiącpincetDwadziwincet... (kliknij tutaj)

(Ilustracja Jonathana Hillsa z oryginalnego wydania "A Liar's Autobiography")

2011-06-25T11:17:00.002+02:00

GRZESZNY WIECZÓR nr. 2

2011-06-24T11:34:00.000+02:00

Szanowni!
Już jutro kolejne spotkanie z duetem Kieślowski - Piesiewicz. W planach Dekalog III i IV.
Jako przedsmak, słynny dokument Kieślowskiego pt. "Gadające głowy".
Start o 19. Zapraszamy!

"Gadające głowy"

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Polska

1980

"Dekalog III"

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Polska

1988

"Dekalog IV"

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Polska

1988

W.F. - H.U.

2011-06-23T19:59:00.004+02:00

Obiecana, druga (i ostatnia) porcja zdjęć z Hospital Unit. Raz jeszcze dziękujemy Wam za przybycie.

Autor - Piotr Skrzypczyk | Wielkie Zielone Kiwi

Bez muzyki, która go ozdabia, czas jest tylko nudną produkcją terminów i dat, za które trzeba płacić rachunki.
— Frank Zappa

Statystyki ważkie...

2011-06-21T08:48:00.000+02:00

Stare, ale jare. Jak sam John Rambo.

Podróż za jeden uśmiech...

2011-06-20T20:44:00.004+02:00

Szanowni!
Już dziś o godz 20.00 w Radiu Łódź będziemy mieli okazję usłyszeć rozmowę z Piotrkiem Jachułą - muzykiem, filmowcem, człowiekiem z boru. Tym razem Piotr opowie o dalekich, motocyklowych wyprawach i najnowszym swoim projekcie. Zapraszamy!

Kompleks Bergmana wobec Spielberga, czyli "100 pytań do..."

2011-06-20T13:27:00.004+02:00

" - Tu dotykamy tego tematu, który bardzo jest zdaje się drażliwy dla Pana, ale ciekawy dla widzów: Pan zapowiedział, że nie będzie więcej kręcił filmów... To jest decyzja nieodwołalna?

- Proszę Pani, powiedzmy, że to jest tak: jest jakiś pociąg, który się nazywa kultura. W tym pociągu jest wagon, który się nazywa film. Ten pociąg to jest kiepski pociąg... On strasznie słabo jedzie. A jedzie do przodu, do tyłu, nie bardzo wie na których rozjazdach skręcić, często stoi przed czerwonym światłem... Ja myślę, że ten pociąg jest strasznie spóźniony w tej chwili, w stosunku do innego pociągu, który się nazywa cywilizacja. Kultura jest straszliwie opóźniona. Potwornie... Natomiast w tym wagonie, który jest zatłoczony (...), niewygodny, nie ma miejsc w nim właściwie, to w tym wagonie, melduję Pani i Państwu, że się zwalnia miejsce. Ja po prostu już wysiadłem (...). "

Pamiętacie program "100 pytań do..."? To tam wyjątkowo sztywna publiczność zadawała zaproszonemu gościowi wykute na blachę pytania...
W przepastnym worze zwanym YT, znalazły się dwa zachowane odcinki programu z lat 1989 i 1994(kliknij tutaj). Szczęśliwie są to zapisy rozmów z Krzysztofem Kieślowskim. Polecamy uwadze!

Po...

2011-06-19T01:42:00.008+02:00

Szanowni!

Dziękując Wam za tak liczne przybycie na dzisiejszy\wczorajszy H.U., zapraszamy jednocześnie na najbliższy seans z cyklu "Grzesznych wieczorów".
Za sprawą mało znanego polskiego reżysera Krzysztofa K. będziemy mieli okazję spotkać się wspólnie już za tydzień, tj, 25 VI 2011 u nas. Tym razem grupowo połamiemy przykazania numer 3 & 4.
Ku uciesze gawiedzi zaprezentujemy również foty z dopiero co ostygłego Hospital U.
Przybywajcie!

PS - Wkrótce kolejna porcja zdjęć z koncertu Wież Fabryk, którym to Wieżom Fabryk za znakomity koncert Wież Fabryk pięknie a szczerze dziękujemy! Tym Wieżom.

WIEŻE FABRYK | HOSPITAL UNIT

2011-06-17T09:42:00.001+02:00

"Kieł" albo katharsis w pigułce

2011-06-17T07:27:00.004+02:00

Kochasz lekkie, dowcipne kino? Przyjemną, rodzinną rozrywkę wśród poświaty srebrnego ekranu? Twoje ulubione tytuły to "Idioci", "Eraserhead", "Requiem for a Dream"? Randki spędzasz na filmach Von Triera albo Haneke? Z okazji pierwszej komunii, młodszej siostrze sprezentowałeś "Słonia" Van Santa?
Jeśli tak, zapewne do listy ulubionych filmów dopiszesz "Kieł" Yorgosa Lanthimosa. Film wreszcie pojawił się w naszych kinach.
Brutalne, emocjonalne nadużycie i zarazem dowód geniuszu reżysera. To lubią wszyscy!
Już widzimy te kolejki pod kasami...

"Kynodontas" AKA "Dogtooth"

reżyseria: Yorgos Lanthimos

Grecja

2009

Ciekawostki, ciekawostki...

2011-06-17T01:01:00.001+02:00

No i znów nieśmiertelny Filmweb. TUTAJ poczytacie jakież to mądrości ludzie czasem wypisują... Smacznego!

Noś długie włosy...

2011-06-11T00:44:00.004+02:00

Wszystko już było: śmiercionośne kasety wideo, kapiąca z kranu woda, milczące dzieci, blok z wielkiej płyty, przeszczepiona gałka oczna...
Azjaci są mistrzami w straszeniu widza przy pomocy kuriozów. Ale tym razem lekko przegięli...

propozycja podania

"Ekusute"

reżyseria: Shion Sono

Japonia

2007

WIEŻE FABRYK/KONCERT/ HOSPITAL UNIT

2011-06-08T17:38:00.014+02:00

Od kilkunastu lat, niezmiennie w tym samym miejscu, w scenerii postindustrialnej, w zawstydzającym swą nieudolnością fragmencie infrastruktury bodaj największego szpitala w tym kraju, organizowane są koncerty. Tutaj od blisko czterech dekad „trwa” budowa molocha, wysysającego na swe potrzeby niepoliczalne ilości pieniędzy, płynące do jego nienażartego brzucha podziemnym rurociągiem prosto z kasy miasta.

W zakamarkach tego giganta rodzą się nieraz po zmroku dźwięki, otulające pordzewiałe kratownice, poręcze i poddające się erozji ściany oraz chodniki.

Dźwięki te wpływają w nigdy nie uruchomione elementy instalacji, w niedrożne studzienki kanalizacyjne i wystające tu i ówdzie resztki przewodów.

Delikatnie poruszają zalegające w kątach śmieci. Zaprzeczają pierwotnemu przeznaczeniu betonowych tuneli, przejść podziemnych, schodów. Animują zaschniętymi kępami traw porastających elementy infrastruktury. Przemierzają puste parkingi. Wpływają do uszu zgromadzonych ludzi, którzy są tu nieprzypadkowo. Bo chcą tu być. Bo wiedzą kiedy i gdzie. Niech przybywają.

Kuba Szczapiński. WIDEOTOPIA

Hobomania?

2011-06-07T11:46:00.006+02:00

O tym, że Jason Eisener nie jest zdrowy na umyśle wiemy wszyscy. Bo on chce byśmy tak o nim myśleli.
Że jest wschodzącym mistrzem autokreacji - nie nowina.
Produkując "Hobo With a Shotgun", zamierzał stworzyć filmową ikonę popkultury. Jeszcze niedawno taka praktyka była by nie do pomyślenia, obecnie to rosnący w siłę trend...
I mimo, że każdy kadr tego filmu, każdy formalny zabieg dowodzi tezy o artystycznym wyrachowaniu Eisenera, i trzeba być ślepym by tego nie zauważyć, świadomi manipulacji poddajemy się jej. Ale czy nie na tym właśnie polega kino? A trzeba przyznać, że "Hobo" ogląda się świetnie.
Ten film wciąga spójną wizją świata przedstawionego - kompletnie nierzeczywistego i nieprawdopodobnego (co reżyser usilnie jeszcze podkreśla - taki demagogiczny zabieg) a jednak sugestywnego.
Z fascynacją zanurzamy się w tym świecie i przyjmujemy każdą kolejną, krwawą bzdurę wyplutą przez Eisenera.
Skonstruowana piekielnie konsekwentnie w swej formie otoczka filmu, począwszy od soundtracku, przez plakaty, na grze wideo kończąc, świadomie nawiązuje z jednej strony do epoki kina exploitation, z drugiej zaś do od lat mitologizowanej popkultury lat osiemdziesiątych. To wszystko sprawia, że na naszych oczach rozrasta się niskobudżetowe hobo - uniwersum. Takie wypaczone D.I.Y.
To nie udało się nawet wspomnianym wcześniej starym wyjadaczom - Quentinowi i Robertowi w ich Grindhouse. A Jason, genialny głupek, sobie poradził. I to za ułamek kwoty jaką dysponował wielki duet...
W "Exit Through the Gift Shop" Banksy'ego pokazano zjawisko przemyślanej autokreacji nad wyraz czytelnie. Rzeczywistość pokazała na przykładzie Eisenera, że jest w stanie dorównać filmowym historiom a nawet je przerosnąć.
I oto wyrasta na naszych oczach kolejny Rodriguez, Tarantino, Kaufmann, Raimi, Jackson i cholera wie kto jeszcze w jednej osobie.
Nie da się nie zauważyć, że ma J.E. silne parcie na zrobienie kariery światowej i podąża konsekwentnie ścieżką wydeptaną przez wspomnianych już wcześniej zapaleńców, filmowych maniaków, którzy swoją nieco wypaczoną miłość do nie mniej wypaczonego kina potrafili przekuć na zawodowy sukces. Czy i Eisenerowi się powiedzie? W najgorszym razie stanie się ikoną kina klasy B uwielbianym, przez zagorzałych fanów nurtu (vide Bruce Campbell i jemu podobni).
A co do "Hobo..." - podsycana konsekwentnie aura dzieła kultowego trafiła już na podatny grunt. O filmie coraz głośniej. Zobaczycie, co będzie za jakiś czas...

K.

"Hobo with a Shotgun "

reżyseria: Jason Eisener

Kanada, USA

2011

GRZESZNY WIECZÓR nr.1

2011-06-06T18:42:00.009+02:00

Szanowni!

Rozpoczynamy wkrótce serię Grzesznych wieczorów.
Najbliższy seans już w sobotę 11-go czerwca!

W trakcie cyklu zapraszamy do obejrzenia wszystkich filmów spod znaku "Dekalogu" oraz porcji etiud i dokumentów w reżyserii Krzysztofa Kieślowskiego.

W sobotę w imię dziesiątej muzy złamiemy dwa pierwsze przykazania.
Jako przedsmak proponujemy słynny film dokumantalny z 1977 roku pt. "Z punktu widzenia nocnego portiera".

Start o 19.00. Przybywajcie!

"Z punktu widzenia nocnego portiera"

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Polska

1977

"Dekalog I"

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Polska

1988

"Dekalog II"

reżyseria: Krzysztof Kieślowski

Polska

1988

Replay

2011-06-03T01:01:00.002+02:00

Ostatnio znów miał nastąpić koniec świata. Niektórzy twierdzą, że nastąpił. A zatem TUTAJ coś w klimacie postapokaliptycznym. Krótko, na temat i po francusku. Smacznego!

"Replay"

reżyseria: Anthony Voisin, Zakaria Boumediane, Fabien Felicite - Zulma, Camille Delmeule

Francja

2007

KIDS

2011-06-01T07:56:00.001+02:00

Pamiętacie film "Bugsy Malone" Alana Parkera? Tutaj twórcy poszli o kroczek dalej...

2011-05-31T00:40:00.009+02:00

Szanowni!
Dziś polecamy Waszej uwadze artykuł Bogusza Dawidowicza na temat fenomenu (chcemy czy nie) bliskiego nam wszystkim...
Smacznego!

Afirmacja kina akcji lat 80., szczególnie przez wielbicieli gatunku, których PESEL wskazuje, że urodzili się gdy PRL przeżywała swoje prosperity, wydaje się zjawiskiem dosyć powszechnym.

Można oczywiście zrzucić to na karb sentymentalizmu, wszak dawne czasy, a przede wszystkim okres szczenięcy, jawi się nam jako ten najpiękniejszy. Kolejnym argumentem może być fakt, że właśnie w tej dekadzie film akcji na dobre wyodrębnił się i zasłużył na miano gatunku. Stanowił nowość, rozwiązania, jakie nam wówczas serwowano sprawiały wrażenie świeżych i atrakcyjnych. Współczesne produkcje siłą rzeczy muszą bazować, lub wręcz być kalką tego, co obserwowaliśmy w latach 80. Oba powody wydają się jak najbardziej racjonalne, jednakże sprowadzanie całej sprawy jedynie do nich byłoby daleko idącym uproszczeniem.

WCZORAJ I DZIŚ

Paradoksalnie rozwój technologii i efektów specjalnych generowanych komputerowo, pozwalający na wizualizację praktycznie dowolnego pomysłu, okazał się jednocześnie największą pułapką współczesnych filmów akcji. Twórcy, dostawszy potężny oręż w postaci CGI (computer-generated imagery), zaczęli bez umiaru z niego korzystać, dokładając do tego szybki, nerwowy montaż. W zamyśle miało to trzymać widza w permanentnym napięciu, w efekcie jednak często przynosi dezorientację i znużenie. Zachłyśnięcie się możliwościami na płaszczyźnie technicznej ograniczyło kreatywność filmowców na innych polach. Największą bolączką jest to, że w całej tej audiowizualnej orgii zagubił się element, który kiedyś stanowił o sile kina akcji, mianowicie główny bohater. Charyzma Schwarzeneggera i/lub Stallone'a była wartością nie do przecenienia i rozpalała umysły niejednego kinomana. Kiedyś szło się do kina na film Arnolda czy Willisa, obecnie słyszy się powtarzane jak mantrę: "Idę zobaczyć efekty specjalne". Istotne wydaje się również to, że ponad 20 lat temu, by wcielać się w niezniszczalnego herosa, zazwyczaj należało się legitymować ponadprzeciętną sprawnością fizyczną. Teraz każdy wymoczek dzięki usłużnym komputerom może udawać wyszkolonego komandosa.

O tym, że nie warto deprecjonować wartości, jaką samą w sobie jest główny bohater, posłużyć nam może mały eksperyment. Puśćmy wodze fantazji i tytuł najnowszych przygód Indiany Jonesa zmieńmy na "Saharę 2", a Harrisona Forda na Matthew McConaugheya. Czy wtedy obraz cieszyłby się tak ciepłym przyjęciem wśród widzów i krytyków? Czy byliby oni tak skorzy do przymykania oczu na mankamenty filmu? Idźmy dalej. "Die Hard 4.0" nazwijmy zupełnie inaczej, oderwijmy od słynnej sagi, a Willisa zastąpmy kimś innym. Nie pozostanie nam wtedy z tego niezbyt wysublimowany teledysk? Zakładam, że są to pytania mniej lub bardziej retoryczne. Pokazują nam jednak jak wielką moc oddziaływania mają aktorzy ze starej gwardii, a przede wszystkim postacie, które kreują, a których to rodowód wywodzi się z lat 80.

Niebagatelne znaczenie ma także klasyfikacja wiekowa filmów. Budżety dzisiejszego kina akcji rozbuchane są do granic możliwości. Producenci, pragnąc zarobić, muszą maksymalnie rozszerzać krąg odbiorców swoich produktów. Wszystko po to, by już trzynastolatek mógł obejrzeć potencjalny przebój, zaciągając przy tym do kina starsze rodzeństwo i rodziców. Dawniej znakiem firmowym sensacyjnych szlagierów była duża dawka brutalności i krwi. Mimo konserwatywnej Ameryki lat 80. raczono nas bardzo dosadnymi dialogami i pieprznym językiem. Również scen seksu nie pokazywano w tak sztuczny, zawoalowany sposób jak dziś. Aktualnie nawet nagi kobiecy biust wydaje się tematem tabu. Chcąc nie chcąc, musimy się godzić na to, że produkcje kina akcji o budżecie oscylującym w okolicach 100 mln dolarów są zazwyczaj bardzo ugrzecznioną namiastką tego, co oferowano nam ponad dwie dekady temu. Przejdźmy jednak do meritum.

FORMUŁA

Już sama definicja "kina akcji", może nastręczać pewne trudności. Widowisko akcji bardzo często łączy się z innymi gatunkami, takimi jak film przygodowy, thriller, czy science fiction. Pierwsze symptomy klarowania się nowego typu kina mieliśmy już w latach 70. "Brudny Harry" z 1971, "Ucieczka gangstera" (1972) czy "Wejście Smoka" (1973) były w pewnym stopniu novum. Do tego okresu widzowie przyzwyczaili się, że sekwencje akcji, w tym pościgi, strzelaniny, pojedynki na pięści, spektakularne katastrofy (trzęsienia ziemi, powodzie, pożary), eksplozje etc., były jedynie podrzędnym elementem łączącym poszczególne sceny, służącym do popychania przedstawionej historii do przodu lub jej punktem wyjściowym.

W latach 70. okazało się, że same sceny akcji mogą mieć równorzędne znaczenie w stosunku do fabuły. W dekadzie lat osiemdziesiątych, kiedy gatunek na dobre się wykrystalizował, zrobiono kolejny krok naprzód. Fabuła w filmach sensacyjnych nagminnie stawała się jedynie pretekstem do ukazywania popisów dzielnych ekranowych herosów. Najprostszym objaśnieniem sformułowania "film akcji" wydaje się więc to, że akcja, czyli z reguły poddawanie głównych bohaterów spektaklu szeregowi wyzwań natury fizycznej, stanowi w nich nadrzędną wartość. Wszelkie pozostałe czynniki, takie jak przedstawiona historia i środowisko, w którym się rozgrywa, mają ją w jak największym stopniu uatrakcyjniać. By zwiększać swój komercyjny potencjał film akcji przyodziewa niejednokrotnie poetykę kina fantastycznego czy przygodowego, zawsze jednak clou programu jest takie samo: akcja.

TŁO POLITYCZNE I SPOŁECZNE

Lata 80. w USA zostały przywłaszczone przez myśl polityczną Ronalda Reagana i jego konserwatywną rewolucję. Przemiany kulturalne na przełomie lat 60. i 70., niosły za sobą duże zmiany w obyczajowości, silną emancypację kobiet, do głosu doszły marginalizowane wcześniej mniejszości etniczne i seksualne. Odcisnęło to piętno na tradycyjnym modelu rodziny zaburzając hierarchię niektórych wartości. Do tego dołożyła się fala przemocy i narkomanii, która ogarnęła Stany w latach 70. Znaczna część amerykańskiego społeczeństwa zapragnęła powrotu do sielankowych, w ich mniemaniu, lat 50. Wyrazem tego był wybór republikańskiego kandydata na prezydenta w 1980 r. Reagan, oprócz autentycznych sukcesów, dzięki doświadczeniu aktorskiemu nabytemu w przeszłości i świetnej prezencji szybko zjednał sobie obywateli, wzbudzając ogólny poklask. W Hollywood, gdzie od zawsze panują tendencje mocno lewicowe, nieoczekiwanie znalazł sojuszników w postaci najważniejszych aktorów kina akcji.

Omawiana dekada to w Stanach Zjednoczonych nie tylko ofensywa prawicowego populizmu w sferze obyczajowej, ale również zmiana podejścia Amerykanów do ich własnej cielesności. Zapanowała wielka moda na fitness i siłownie. Specjalistyczne sale powstawały jedna po drugiej. Dużą popularnością zaczęło się cieszyć niskokaloryczne jedzenie. Amerykę ogarnęła obsesja na punkcie pięknej sylwetki i zdrowego trybu życia.

Ideowy konserwatyzm i kult ciała był niezwykle żyzną glebą dla powstania fenomenu bohaterów typu macho w kinie akcji. Uosobieniem tego zjawiska stało się dwóch aktorów: Arnold Schwarzenegger i Sylvester Stallone. Od czasów Marilyn Monroe nie było nikogo, kto by w takim stopniu oparł swoją karierę aktorską na własnej fizycznej powierzchowności. Znakiem firmowym obu panów stało się eksponowanie swoich wyjątkowo muskularnych sylwetek. W każdym właściwie szlagierze obowiązkowym akcentem była scena paradowania z nagim torsem. Wzbudzało to powszechną aprobatę, gdyż ich wygląd wpisywał się w propagowany wówczas ideał męskości. Niesprawiedliwością byłoby ograniczanie naszych macho jedynie do wywierających wrażenie "kawałków mięsa". O ile umiejętności aktorskie, jakie prezentowali, wielu wydają się dyskusyjne, to jednak ogromna charyzma i siła przebicia przekładająca się w magnes dla publiczności, jest niepodważalnym faktem. Łatwość, z jaką zawłaszczali dla siebie cały ekran, zdaje się być imponująca.

SCHWARZENEGGER

Arnold Schwarzenegger, urodzony w Austrii, od dziecka zafascynowany amerykańską popkulturą, buńczucznie marzył, aby kiedyś stać się jej częścią. Wyemigrował do Stanów w wieku lat 22, pierwotnie w celu kontynuowania kariery kulturystycznej. Kiedy osiągnął w niej wszystko, zdobywając siedmiokrotnie najbardziej prestiżowy tytuł Mr. Olympia, ochrzczony w podziwie "Austriackim Dębem", zaczął rozglądać się za nowymi wyzwaniami. Wybór padł na kino. Początki nie były zbyt obiecujące. W swoim debiucie "Herkules w Nowym Jorku" (1970) jego prawdziwy głos zastąpiono litościwie przez dubbing, zaś nazwisko zamieniono na łatwiejsze do wymówienia - Strong. Potem było już nieco lepiej, w "Niedosycie" ("Stay hungry") z 1976 r., partnerowali mu Jeff Bridges i Sally Field, a rola Schwarzeneggera została nagrodzona Złotym Globem za najlepszy debiut (sic!). Arnold właściwie grał tam samego siebie, ambitnego, cwanego, zawodowego kulturystę. Prawdziwy przełom nastąpił w kolejnym dziesięcioleciu, gdy definitywnie zakończył sportową karierę, dzięki roli Conana w "Conanie Barbarzyńcy" z 1982 r. i tytułowego cyborga w "Terminatorze" (1984). Osobiście uważam ekranizację "Conana" za kicz (mimo, że jestem fanem prozy Roberta E. Howarda), który bezlitośnie obnażył wszelkie braki w wyszkoleniu aktorskim Arnolda, natomiast "Terminator" to było to! Sam Schwarzenegger po latach przyznał, że "Conan" to film, który przyniósł mu popularność, ale prawdziwa sława nadeszła dopiero wraz z rolą "Elektronicznego Mordercy" (pierwotny polski tytuł).

Nieocenione znaczenie miał tutaj reżyser "Terminatora" James Cameron. Tygodniami pracował nad topornym angielskim przybysza ze starego kontynentu i jego grą aktorską. Jak wiemy, efekt okazał się znakomity. Dla odtwórcy głównej roli i reżysera, historia perfekcyjnej maszyny do zabijania stała się przepustką do świata wielkiego filmu. W powszechnym odczuciu publiczności Terminator, mimo iż był robotem w ludzkiej otoczce, do tego schwarz-charakterem, personifikował symbol męskiej siły. Macho idealnego, pozbawionego ograniczeń związanych z kruchością i ulotnością człowieczego bytu. Od połowy dekady Schwarzenegger rozpoczął zwycięski pochód po filmowych listach przebojów. W 1985 r. w odpowiedzi na Johna Rambo Sylvestra Stallone'a powstał "Commando", w którym Arnold wcielił się w poszukującego porwanego dziecka ekskomandosa Johna Matrixa. Mark Kaminsky z "Jak to się robi w Chicago" (1986) agent FBI wydalony z biura za zbyt gorliwą, czytaj: brutalną służbę, udający się w imieniu przyjaciela i mentora na prywatną vendettę, tylko ugruntował jego emploi człowieka z żelaza. Później mieliśmy m.in. "Uciekiniera" (1987) i "Czerwoną gorączkę" w 1988 r. Emigrant z Europy wydawał się być ucieleśnieniem snu o niezniszczalnym twardzielu. Charakterystyczne w filmografii Schwarzeneggera jest to, że większość jego dokonań w kinie akcji to produkcje wpisane w widowisko science fiction, wystarczy przywołać "Predatora" z 1987 r., "Pamięć absolutną" (1990) oraz obrazy z późniejszego okresu.

STALLONE

Losy Sylvestra Stallone były nieco odmienne. Potomek włoskich emigrantów, po latach starań i nader skromnego egzystowania doprowadził w 1976 r. do ekranizacji własnego scenariusza pt. "Rocky". To prosta historia podrzędnego boksera Rocky'ego Balboa (Stallone zawdzięcza mu pseudonim "Włoski Ogier"), który dostaje jedną szanse na milion, walkę o tytuł mistrza świata. Film o uniwersalnej wymowie, gloryfikujący pogoń za marzeniami sprawił, że z czasem "Rocky" stał się legendą popkultury, archetypem pozytywnego bohatera. Deszcz nagród i porównania do młodego Marlona Brando sprawiły, że Stallone skierował swój wzrok w stronę ambitnego kina. "Paradise Alley" i "F.I.S.T." - oba z 1978 r. były dobrze przyjętymi dramatami społecznymi. "Włoski Ogier" pragnął jednak wielkich hitów, wybór padł na bardziej rozrywkowy repertuar. Zrealizowany w 1981 r. "Nocny jastrząb" nawiązywał jeszcze do najlepszych wzorców policyjnego dreszczowca z lat 70. Rok kolejny przyniósł drugą ikoniczną kreację Stallone'a, mianowicie weterana wojny wietnamskiej, "zielonego beretu" Johna Rambo w obrazie na podstawie bestselleru Davida Morella pt. "Pierwsza Krew". Dzieło było solidnym dramatem sensacyjnym uwidaczniającym do jakiej dewastacji psychiki i skrajnych działań potrafi doprowadzić człowieka wielka polityka wkręcająca go w wojenne tryby. Konflikt zbrojny wciąż siedzi w głowie Rambo, który przenosi go na amerykańską prowincję.

Sequele tj. "Rambo II" (1985) i "Rambo III" (1988), to już czyste kino akcji, które miało diametralnie odmienną wymowę. Szczególny dysonans jest między pierwszą a trzecią częścią cyklu. Antywojenna retoryka została zastąpiona przez reaganowską propagandę o potrzebie powstrzymywania wpływów ZSRR w krajach trzeciego świata. Zuchwały Rambo wspierał Afgańczyków w walce z komunistycznym "imperium zła". Służba Stallone'a pod sztandarem konserwatywnych ideałów jeszcze bardziej uwidoczniła się w "Rockym IV". Uraczono nas przekazem wręcz łopatologicznym. Balboa uosabiał Amerykę, demokrację, walczył ze złym, opresyjnym systemem radzieckim tłamszącym zwykłych Rosjan, a jego kwintesencję reprezentował sztuczny twór w osobie naszpikowanego sterydami boksera Ivana Drago. Manifesty Stallone'a, nie ograniczały się jedynie do geopolityki. Jego "Cobra" z 1986 r. była jedną wielką krytyką amerykańskiego systemu sprawiedliwości, wg interpretacji Sylvestra (popełnił do niej scenariusz) zbyt liberalnego, a co za tym idzie pobłażliwego dla przestępców. Tytułowy Cobra alias Marion Cobretti był Brudnym Harrym nowej generacji, policjantem do zadań specjalnych - jeszcze brutalniejszym i skuteczniejszym, choć przy tym mocno przerysowanym. Wielce wymowny jest plakat promujący film. Nad wizerunkiem Cobry umieszczono slogan reklamowy: "Przestępczość jest chorobą. Poznaj lekarstwo". Dość powiedzieć, że prasa deliberowała nad tym hasłem już pół roku przed premierą samego filmu.

CHARAKTERYSTYKA BOHATERA

Flirt Schwarzeneggera i Stallone'a z amerykańską prawicą został świetnie uchwycony na zdjęciach upamiętniających ich spotkania z Reaganem w latach 84/85. Bijąca z nich, wykraczająca poza zwykłą towarzyską kurtuazję serdeczność może wskazywać, że łączyła ich z rezydentem Białego Domu, jeżeli nie dobra komitywa, to przynajmniej bliska wspólnota poglądów. "Austriacki Dąb" otrzymał nawet od jego następcy, prezydenta George'a Busha seniora w dowód uznania zasług kolejny już przydomek: "Conan Republikanin". Politycy republikańscy darzyli panów na literę S. niezwykłą estymą, uważając ich za przedłużenie konserwatywnych idei w Hollywood. Arnie i Sly z reguły kreowali macho o tradycyjnych poglądach i wartościach, patriarchalnym zapatrywaniu się na relacje damsko-męskie, żelazną pięścią walczących o sprawiedliwość. Działali z reguły samotnie, w niekonwencjonalny, nawet kontrowersyjny sposób. Funkcjonowanie ponad słabym, nieskutecznym prawem w imię makiawelicznej zasady, że osiągnięcie priorytetowego celu uświęca środki, stanowiło niepisaną normę. Mark Kaminsky i Cobra nawet nie silili się na udawanie, że zależy im na doprowadzeniu bandytów przed oblicze Temidy. Woleli własnoręcznie dokonać najwyższego wymiaru kary. Być policjantem, sądem i katem w jednej osobie.

John Matrix w "Commando" nie pytał przypadkowej stewardessy Cindy (Rae Dawn Chong) czy użyczy mu swojego samochodu, a tym bardziej o chęć uczestniczenia w jego krucjacie. Nie bacząc na nią postępował wedle własnego mniemania i decydował o jej losie. Władcza postawa względem dziewczyny szybko nabrała zabarwienia o podtekście erotycznym. Cindy zaskakująco chętnie uległa perswazji i włączyła się w niebezpieczną grę. W stosunku do płci przeciwnej, macho wykazywali się daleko idącym protekcjonalizmem. Zdarzało im się pomiatać i traktować kobiety pogardliwie i to nie tylko wtedy, gdy uważali je za niegodziwe. "Z łatwością skręcę ci kark jak kurczakowi", bez cienia wyrzutu stwierdza Ben Richards (Schwarzenegger), ofiara totalitarnego ustroju w futurystycznym "Uciekinierze", do niewinnej latynoski Amber Mendez (Maria Alonso), która przetrzymywana wbrew swojej woli ma mu pomóc uciec przed obławą. Obydwoje tonąc w sztucznych uśmiechach i udając parę kroczą po terminalu lotniska, zaś mocarna dłoń Richardsa pieszczotliwie spoczywa tuż poniżej głowy niewiasty... tym niemniej bez obaw - jasno zdefiniowany podział na dobrych i złych pozbawiał ryzyka błędnej interpretacji wydarzeń. Superheros miewał maniery, które można uznać za przejaw częściowej mizoginii, ale jednocześnie dostawaliśmy czytelne sygnały, by to bagatelizować i uznawać za niegroźne przekomarzanie. We wspomnianym "Uciekinierze", lekko poniewierana Mendel, z czasem oczywiście zaczyna czuć miętę do szorstkiego neandertalczyka, na swój sposób jego zachowanie jej imponuje. Łatwo się domyśleć, że nie wszystkim podobało się propagowanie takiego wzorca męskości. Największe obiekcje miały środowiska feministyczne, które uważały, nie bez racji zresztą, że kobiety w filmach akcji ukazywane są przedmiotowo, jako urodziwe błyskotki, pilnie potrzebujące męskiej opoki i mające głównie dodawać walorów estetycznych obrazom przedstawionym na ekranie. Co ciekawe płeć piękna pełniła jednak o wiele ważniejszą rolę gwaranta heteroseksualnej orientacji głównego bohatera. Epatowanie spoconymi, muskularnymi torsami mogło rodzić obawy o krypto-homoseksualizm. Tego typu wątpliwości należało dusić w samym zarodku, nasz konserwatywny twardziel nie mógł być przecież gejem. Przynajmniej jedna seksowna ślicznotka, która od czasu do czasu zawracała głowę naszemu macho zajętemu sprawami wielkiej wagi, była niezbędnym minimum.

Twórcy kina akcji w latach 80. dokonali ciekawego zabiegu. Wzięli na warsztat klasyczne postaci nieugiętych mężczyzn, grane przez Clinta Eastwooda, Steve'a McQueena, a nawet Johna Wayne'a i obdarzyli je atrybutami charakterystycznymi wcześniej dla komiksowych herosów. Typowy ekranowy super protagonista nowej ery cechował się brakiem strachu wobec kilkunastokrotnej przewagi wroga. Siła fizyczna, odporność na obrażenia, umiejętności strzeleckie, wszystko to osiągało pułap niedostępny dla zwykłych śmiertelników. Rysunkowi Superbohaterowie dysponowali pelerynami, trykotami lub też maskami skrywającymi ich prawdziwą tożsamość. Wszystkie te elementy identyfikujące komiksowe postacie miały często swoje specyficzne odpowiedniki w widowiskach sensacyjnych lat 80. Gotowy rozpętać piekło dla odnalezienia porwanej córeczki John Matrix pokrywa ciało barwami maskującymi, obwiesza się monstrualną ilością śmiercionośnych instrumentów: broni palnej, białej i ładunków wybuchowych. Wszystko po to, by uzyskać gotowość bojową. Rytualna metamorfoza w swojej przerysowanej konwencji budziła skojarzenia z Bruce'em Wayne'em przeistaczającym się w Batmana rozpoczynającego tym samym nocne łowy. Motocykl, skórzane odzienie i przyciemnione szkła na nosie stały się nieodłączną częścią image'u Terminatora i drzemiącej w jego wnętrzu niepohamowanej siły. Opaska w długich włosach i wiecznie niedbały ubiór Johna Rambo, wykałaczka w ustach i zasłaniające pół twarzy okulary Cobry były zewnętrzną emanacją osobowości bohatera i jego podejścia do świata. Bo macho twardziel lat 80. zdawał się być buntownikiem walczącym ze zgnilizną i niesprawiedliwością świata, w którym przyszło mu żyć.

Nasz superśmiałek oprócz przymiotów natury czysto fizycznej posiadał oczywiście zalety intelektualne. Bystrość i spryt percepcyjno-ruchowa oraz umiejętność odnajdywania się w każdej sytuacji należały do jego niekwestionowanych walorów. W sferze werbalnej stawiał na krótkie, przepełnione ironią cięte riposty. Macho heros nie mówił zbyt wiele, a jak już otwierał usta to zazwyczaj po to, by zamknąć je innym. Właśnie celuloidowym potomkom Heraklesa w znacznej mierze zawdzięczamy modę na tzw. one-linery: krótkie, chwytliwe, nierzadko przepełnione czarnym humorem teksty, puenty podsumowujące sytuację. Najlepsze z nich szybko opuszczały sale projekcyjne, wiodły dalszy żywot począwszy od nadruków na t-shirtach, skończywszy na naklejkach na samochody. Niektóre weszły nawet do mowy potocznej, jak "Dalej gnojku, zrób mi tę przyjemność" ("C'mon punk, make my day") Brudnego Harry'ego celującego z magnum w wahającego się czy sięgnąć po broń bandyty. Na żądanie radzieckiego dowódcy o określenie swojej osoby, Stallone w "Rambo III" odpowiada "Jestem twoim najgorszym koszmarem" ("I'm your worst Nightmare") sprowadzając na twarz Rosjanina mieszaninę podziwu i przerażenia, lub "Jeszcze tu wrócę" ("I'll be back") Terminatora i ukryta w tych słowach złowieszcza dla nieświadomego adresata obietnica, są tylko nielicznymi z haseł, które zrobiły własną karierę poza srebrnym ekranem. Nie da się ukryć, że przemoc, zabijanie, a nawet motywowane ideologiczne służyły w pierwszej kolejności do dostarczenia nam rozrywki. Refleksja naszych dzielnych ekranowych chwatów nad truchłem pokonanego wroga sprowadzała się do zabawnych, ale mało wyrafinowanych bon-motów. Prym wiódł tutaj Mr. Olympia. John Matrix po skręceniu karku niechcianemu towarzyszowi lotu, nakrywa go kocem i kapeluszem, po czym zwraca się do stewardessy, z prośbą o niebudzenie kolegi, gdyż jest on "śmiertelnie zmęczony". "Masz prawo zachować milczenie" oznajmia z kolei Cobra, po czym podpala oblanego benzyną zwyrodnialca. Podobne przykłady trywializowania śmierci można wymieniać bardzo długo. Śmierci, która była już tylko pięknie opakowanym towarem cieszącym nasze oczy.

INNI

Duet Schwarzenegger - Stallone i ich kult niezniszczalnego macho w znacznej mierze zdominował mainstream kina akcji, ale nie tylko on święcił tryumfy. W omawianym okresie pojawił się niezwykle popularny podgatunek filmu sensacyjnego z silnym akcentami komediowymi tj. buddy cop movies. Opowiadał zazwyczaj o dwóch stróżach prawa z mocnymi, odmiennymi osobowościami, co w efekcie stanowiło zarzewie utarczek słownych i pakowanie się w najróżniejsze tarapaty. W 1982 roku nakręcono "48 godzin". Eddie'emu Murphy partnerował Nick Nolte. Murphy (wyjątkowo skazaniec, nie policjant), miał dwie doby, by pomóc detektywowi rozwikłać trudną sprawę. Po sukcesie "48 godzin", Eddie poszedł za ciosem i tak w 1984 roku ujrzała światło dzienne jego najsłynniejsza kreacja - Axel Foley, czyli "Gliniarz z Beverly Hills", zapoczątkowując trylogię. Foley, wyszczekany glina z Detroit, przyjeżdża do L.A. aby poprowadzić nieoficjalne śledztwo. Jego kompanami zostaje dwóch miejscowych policjantów, razem tworzą wybuchowe trio. Oszałamiający sukces "Gliniarza z Beverly Hills" sprawił, że do dzisiaj obserwujemy wysyp produkcji na nim bazujących. Za najbardziej udane o podobnej tematyce należy uznać powstałą w poważniejszej nieco tonacji "Zabójczą broń" (1987), która co najmniej dorównała o ile nie przebiła widowiska z Murphym. W "Zabójczej broni" mieliśmy też odwrócenie wcześniejszego schematu. Do tej pory to Afroamerykanin był tym złotoustym narwańcem, w tym wypadku to czarnoskóry Danny Glover odtwarzał rolę statecznej głowy rodziny, zaś jego partner Mel Gibson żyjącego na krawędzi straceńca o osobliwym poczuciu humoru. Warto nadmienić, że zarówno Włoski Ogier jak i Austriacki Dąb mają na swoim koncie buddy cop movie. Arnie w "Czerwonej gorączce" (1988 r.) stworzył duet z Jamesem Belushim , a Sly z Kurtem Russellem w "Tango & Cash" (1989 r.), nie były to jednak produkcje należące do ich największych przebojów.

W 1988 r. powołano do życia nowego herosa - Johna McClane'a z hitowej "Szklanej pułapki". Znajdował się on niejako w opozycji do duetu macho na literę S. Nie mógł poszczycić się tak imponującą masą mięśniową, ale zjednywał sobie przychylność widzów dzięki urokowi osobistemu i elokwencji wcielającego się w niego Bruce'a Willisa. McClane unikał otwartej konfrontacji, stawiając na działanie z zaskoczenia. Znacznie częściej niż inni cenił szare komórki ponad brutalną siłę. W "Szklanej pułapce" jest nawet ironiczna uwaga na temat ekranowego wizerunku Arnolda S. W opanowanym przez terrorystów drapaczu chmur McClane znajduje tyle ładunków wybuchowych, że stwierdza on, iż "wystarczyłoby ich na umieszczenie na orbicie samego Schwarzeneggera".
Przełom lat 80./90. obrodził w dwie gwiazdy, których specjalnością były japońskie sztuki walki. Jean-Claude Van Damme, następny członek umięśnionego klubu topless, gubiący górne partie odzienia przy każdej nadarzającej się okazji, spec od karate, czemu dał wyraz chociażby w "Krwawym sporcie" (1988 r.), "Kickboxerze" (1989 r.), czy "Podwójnym uderzeniu" (1991 r.) oraz Steven Seagal - szczupły onegdaj mistrz aikido w pamiętnych "Nico. Ponad prawem" (1988 r.) i "Szukając sprawiedliwości" (1991 r.). Wyróżnikiem obrazów z udziałem tych aktorów było kładzenie wyjątkowego nacisku na zróżnicowane, widowiskowe sceny walk, które można uznać za największą ich zaletę.
Dla niektórych aktorów lata 80. były przedłużeniem bytności w filmach sensacyjnych, zapoczątkowane w poprzednich dekadach. Clint Eastwood i Charles Bronson umacniali swoje wypracowane wcześniej emploi walczących o sprawiedliwość mężczyzn w średnim już wieku. Chuck Norris, bożyszcze niskobudżetowych produkcji klasy B w latach 70., w kolejnej dekadzie także znalazł swoją niszę. Zaczął występować w filmach z nieco większym nakładem finansowym. Wybitnego znawcę Tae Kwon Do można określić mianem kogoś pomiędzy Van Damme'em a Stallone'em. Na ekranie nie szczędził swojego talentu we wschodnich sztukach walki, ale miał też swoją własną zubożoną wariację na temat Rambo, a mowa tu o "Zaginionym w akcji" (1984 r.) i dwóch następnych częściach. Oddając mu sprawiedliwość wypada wspomnieć, że miał kilka naprawdę przyzwoitych tytułów jak "Kod milczenia" (1985 r.), czy "Hitman" (1991 r.). Norris należał i do dziś jest sympatykiem Republikanów. Tak jak znakomita większość z wymienionych w tekście bohaterów kina akcji.

HAPPY END?

Dla licznej rzeszy facetów heros lat 80. stanowił twórczą imaginację ich tłumionych ambicji i zachcianek. Niezniszczalny twardziel zachwycał męską widownię swoją skutecznością w eliminowaniu zagrożenia i umiejętnością radzenia sobie z kobietami, zniewalając je zwierzęcym magnetyzmem. Imponował sięganiem po swoje, wbrew społecznym konwenansom i normom utrzymanym w duchu poprawności politycznej, oznaczającej w jego opinii słabość. Mamił wizją ociekającej przemocą i seksualnością bajki dla dorosłych. Trzymał się dzielnie aż do połowy lat 90., z czasem coraz mocniej wypierany z rynku m. in. przez heroiny kina akcji. Apetyczna aparycja Angeliny Jolie alias Lara Croft i Aniołki Charliego lepiej trafiały w gusta publiczności w nowym milenium. Akrobatyczne wyczyny dziewczyn wprawiały w kompleksy poczciwego Arnolda, ale też poziom absurdu i tandetnego efekciarstwa testował granicę tolerancji niektórych widzów. W 2010 r. Sylvester Stallone w swoich "The Expendables" starał się uchwycić ducha produkcji ze swoich najlepszych czasów, racząc nas potężną dawką testosteronu niepokonanych macho. Czy jest to trwały trend, czy może łabędzi śpiew, dowiemy się już wkrótce.

P. S. podziękowania dla Damiana D. za cenne uwagi.

Lektura uzupełniająca:
1. Erich Lichtenfeld, Action Speaks Louder, University press, Middeltown Connecticut 2007
2. Yvone Tasker, Spectacular bodies. Gender, Genre and the Action Cinema, New York 1993
3. Sussan Jeffords, Hard Bodies, Hollywood mascunility in the Reagan era, New Jersey 2000
4. Yvone Tasker, Action and Adventure Cinema, New York 2004.

Autor analizy: Bogusz Dawidowicz | Klub Miłośników Filmu, 20 grudnia 2010

PS - Tekst pierwotnie ukazał się na stronie Klubu Miłośników Filmu

PS2 - Dzięki Bogu(sz)!

Kino camp(ing)owe

2011-05-28T00:29:00.002+02:00

Dziś przedstawiamy najmniejsze i zarazem jedno z najsłynniejszych objazdowych kin świata. Oto Sol Cinema !

Mnożenie memów albo napisy na kupie...

2011-05-27T02:00:00.000+02:00

Komentarze zbędne. Materiał za Unreality Magazine.

Construction Time Again 2011

2011-05-24T23:36:00.004+02:00

Szanowni!
Nowy cykl seansów pod szyldem WIDEOTOPII już wkrótce.
Szczegóły jak zwykle w mailach.

PS - Devotees uznają ten żart za paździerz, ale i tak sobie nie odmówimy: autorem zdjęcia jest Brian Griffin.

Oto nieodzowny kontekst filmowy...

"Zbrodnie i wykroczenia", czyli Allen na wykresie

2011-05-23T00:50:00.003+02:00

Rankingi są po to, aby się z nimi nie zgadzać. Ale zapoznać się warto. Poniższy artykuł za Nerve.com .

Ranked: Woody Allen Films from Worst to Best

With Midnight in Paris hitting theaters this week, we look back at everything from Annie Hall to Match Point.

by Zachary Wigon

Woody Allen has written and directed forty-one films in the last forty-five years, making him one of our most prolific auteurs. He's also run the gamut between great and awful more perhaps than any other director. With his latest, Midnight In Paris, out this Friday, I sized up the man's formidable body of work, listed here from worst to best.

Ciąg dalszy tekstu znajduje się TUTAJ.

Depeche Mode w rytmie niemieckiego ekspresjonizmu...

2011-05-20T13:59:00.006+02:00

... albo na odwrót. Tak czy inaczej, oto jeszcze (nomen omen) gorący teledysk do wyczekiwanej, drugiej odsłony albumu z remiksami.
Udany pastisz kina wiadomej epoki.
Smacznego!

Jason Mewes a sprawa Polska

2011-05-17T00:27:00.002+02:00

Intrygująca dyskusja pod szyldem Filmwebu.
Bo jednostka sfrustrowana nawet na filmowym forum musi udowodnić, że jest autorytetem w każdej dziedzinie...
Smacznego!

Maquis w służbie USraju ...

2011-05-14T12:53:00.004+02:00

Niemiecka telewizja N24 omyłkowo pokazała logo rebeliantów ze "Star Treka" w miejsce logo SEALs, komandosów którzy zabili bin Ladena. - O, nawet mają czaszkę - mówił prezenter, pokazując czaszkę Klingona.

Zgodnie z planem na ekranie miało właśnie pojawić się logo Team Six Navy SEALs - oddziału komandosów, którzy przeprowadzili operację w Abbottabadzie, w której zginął Osama bin Laden.

W jego miejsce pojawiło się... zrobione przez fanów "Star Trek" logo Maquis, grupy rebeliantów z odcinka "Deep Space Nine".

Prezenter Mick Locher zupełnie nie zraził się tym, że w logo znajduje się m.in. czaszka Klingona z opaską na oku. Ani jemu, ani nikomu z produkcji N24 nie przeszkadzał też miecz Klingonów i słowo "Maquis", z amerykańskimi komandosami nie mające nic wspólnego.

Rebelianci z oddziału "Maquis" pozostaną nieaktywni jeszcze przez jakieś czterysta lat...

za serwisem PolskieRadio.pl

PS - "Deep Space Nine" to nazwa serii, nie odcinka

Agent, twórca i niszczyciel...

2011-05-05T20:30:00.001+02:00

Za: Komixxy.pl

Przygoda z piosenką...

2011-05-05T07:40:00.001+02:00

Kolejna smakowita miniatura filmowa dla Państwa.

Poeta wyjaśniał, że "do tanga trzeba dwojga".
Okazuje się, że do "Mahna - Mahna" niekoniecznie...

"It's christmas! I just wanna fuck!"

2011-05-04T17:11:00.003+02:00

Zielone, bum, czerwone.
Jeśli jesteś hybrydą ekologicznego aktywisty i fana kina gore, a przy okazji masz serdeczny wyrzyg na świąteczny kociokwik - oto idealny prezent dla Ciebie!
Mistrzostwo świata!

"Treevenge"

reżyseria: Jason Eisener

USA

2008

Zagadka

2011-05-02T21:09:00.001+02:00

Wideorebus:
Co to za aktor?

Z ostatniej chwili...

2011-04-18T00:27:00.000+02:00

Po to stworzono kino...

2011-04-13T01:43:00.003+02:00

(Za UNREALITY MAGAZINE)

Widma i powidoki

2011-04-12T21:58:00.012+02:00

Stare kina. Relikty słusznie minionego okresu, bez szans na zmartwychwstanie. Od początku lat dziewięćdziesiątych upadając jedno po drugim, pozostawiły po sobie bolesną lukę.
Czas zaciera po nich ślad, i tylko z rzadka ktoś, kto jeszcze pamięta lata świetności pokrytego liszajami pustostanu wyrzuci z siebie sentencjonalne: - O, zobacz! Tu było kiedyś kino...
Oto dawne polskie kina: od lat profanowane - zmieniane na sklepy czy inne żabie dyskonty, burzone bądź pozostawione same sobie na powolną, pewną śmierć.
A niejednokrotnie były pięknymi świadectwami obowiązującego w danej dekadzie stylu architektonicznego, oraz wspomnieniem oddechu "lepszego świata" wśród PRL - owskiego zapyzialstwa.
Za kolejne kilkadziesiąt lat niektóre z nich, z powodzeniem mogły stać się obiektami zabytkowymi, chronionymi przez prawo. Zabytkami o szczególnym znaczeniu sentymentalnym.
Ale większość z nich przepadła bezpowrotnie, reszta kolebie się na zmurszałych nogach, niepewna jutra. Skretyniałe, schamiałe lokalne władze niepomne spustoszeń już dokonanych na architektonicznej tkance miast, z uporem maniaka podpisują wyroki kolejnych i kolejnych rozbiórek.
Szczęście w nieszczęściu, że istnieje garstka zapaleńców znających prawdziwą wartość tych miejsc i rozumiejących rozmiar postępujących strat.
To właśnie ludzie tego pokroju stworzyli archiwum próbujące usystematyzować wspomnienia o umarłych kinach i kultywować pamięć o nich.
Nie sposób przecenić nakładu pracy i zaangażowania twórców tej strony. Dzięki takim ludziom mamy szansę ocalić od zapomnienia miejsca, dla których młody polski kapitalizm oraz bezkresna głupota i zachłanność ludzka były bezwzględne.

A zatem zobaczcie! Tu było kiedyś kino!

Wiadomym kretynom dedykuję. Kuba Szczapiński

Ślimaki Rolanda

2011-04-12T16:38:00.001+02:00

Szanowni!
Poniżej znajdziecie link do genialnej, choć niestety dawno zapomnianej animacji.
"Ślimaki" powstały według scenariusza Rolanda Topora. On również odpowiadał za stronę wizualną dzieła.
Bon appetit!

"Les Escargots"

reżyseria: Rene Laloux

Francja

1966

W walce o lepszy świat czyli Zapaleńcy Zapaleńcom...

2011-04-11T02:03:00.003+02:00

W jaki samochód uderzyła ciężarówka prowadzona przez T1000 w 33 minucie filmu "Terminator 2"?
Jakimi wozami jeździli Simpsonowie w pełnometrażowej wersji serialu?
Jakim autem poruszała się nieszczęsna para kochanków - ofiar maniakalnego gliniarza z pierwszej części filmu "Maniac Cop"?
Że Barejowska "matka siedzi z tyłu" wiadomo nie od dziś. Ale z tyłu jakiego samochodu?
A jakiej marki wozem przyjechali na cmentarz policjanci w filmie "Plan 9 From Outher Space"?
Wiadomo od dawna. Dzięki gigantycznemu projektowi o nazwie InternetMovieCarsDataBase . Czapki z głów!

Top wtop czyli o tłumaczach kreatywnych...

2011-04-10T23:00:00.006+02:00

Szanowni!
Dziś o translatorskim kunszcie.
Tytuł mówi sam za siebie i nie wymaga specjalnego rozwinięcia.
Poniżej 77 przykładów twórczych zapędów rodzimych tłumaczy.
Niektóre są tak kompletnie od czapy, że aż zapytać się chce: "Co Ci człowieku we łbie zagrało?"
Kanoniczne "Wirujący seks", "Szklaną Pułapkę" i "Elektronicznego Mordercę" pominęliśmy w zestawieniu, bo to wszyscy znają i nie ma już sensu pastwić się nad tymi potworkami. Poza tym jest wiele lepszych przykładów na niekompetencję "fachowców":

1 - Inside Man - Plan doskonały
2 - Lucky Number Slevin - Zabójczy numer
3 - Ask the Dust - Pytając o miłość
4 - Hide and Seek - Siła strachu
5 - Bandidas - SEXiPISTOLS
6 -Touching the Void - Czekając na Joe
7 - Bananas - Bananowy czubek
8 - Bandits - Włamanie na śniadanie (Dalej znajdziecie więcej kunsztownych tytułów - rymowanek. Niby tylko wyrobnicy a jednak poeci, artyści...)
9 - Duplex - Starsza pani musi zniknąć
10 - Finding Neverland- Marzyciel
11 - Secret Live of Words- Życie ukryte w słowach
12 - Save the Last Dance - W rytmie hip-hopu
13 - Mistress Of Spices - Magia zmysłów
14 - Brokeback Mountain - Tajemnica Brokeback Mountain
15 - The Gingerbread Man- Fałszywa ofiara
16 - Cookie's Fortune- Kto zabił ciotkę Cookie
17 - Bringing Out The Dead- Ciemna strona miasta
18 - The Postman - Wysłannik przyszłości
19 - Reising Helen - Mama na obcasach
20 - Some Like It Hot - Pół żartem, pół serio
21 - 10 Things I Hate About You - Zakochana złośnica22 - Soldier - Galaktyczny Wojownik
23 - Broken Arrow - Tajna broń
24 - Step Up - Taniec zmysłów
25 - The Family Stone - Rodzinny dom wariatów
26 - Kevin & Perry Go Large - Chłopaki na Ibizie
27 - Larger Than Life - Pięć ton i on
28 - Stepmom - Mamuśka
29 - Michel Vaillant - Najlepsi z najlepszych
30 - The Forgotten - Życie którego nie było
31 - A Dirty Shame - Apetyt na seks
32 - Monster In Law - Sposób na teściową
33 - The Basketball Diaries - Przetrwać w Nowym Jorku
34 - Dragonfly - Znamię
35 - Shark Tale - Rybki z ferajny
36 - Fool Rush In - Polubić czy poślubić
37 - Saved! - Wszyscy święci
38 - Phantasm - Zabójcze kuleczki ( Nasz faworyt!!!)
39 - Good Will Hunting - Buntownik z wyboru
40 - One Night At McCOOL - Czego pragną faceci
41 - Cool Runnings - Reggae na lodzie
42 - Toolbox Murders - Krwawa masakra w Hollywood (Krew, masakra, Hollywood - trzy magiczne słowa. To się musi sprzedać. Jakby jeszcze dodać słowo "seks"... Najlepiej trzy razy: "Krwawa seks masakra seks w Hollywood seks" - efekt murowany!)
43 - It Could Happen to You - Dwa miliony dolarów napiwku
44 - Frauds - Phil Oszust Collins (Tak, głupi widzu, który nic o tym filmie nie wie! W roli głównej popularny muzyk Phil! Kup bilet! Zobacz!)
45 - A Walk To Remember - Szkoła uczuć
46 - Innocent Blood - Krwawa Maria
47 - Under Siege - Liberator ( Z języka łopcego na język łopcy. Logiczne.)
48 - The Maker - Przywodca
49 - In her shoes - Siostry
50 - Spanglish - Trudne słówka
51 - Keeping Mum - Wszystko zostaje w rodzinie (Zwłaszcza talent do solidnej translatorskiej pracy... )
52 - Miss Congeniality - Miss Agent
53 - The Longest Yard - Wykiwać klawisza
54 - A Night At The Roxbury - Odlotowy duet
55 - Boy's Don't Cry - Nie czas na łzy
56 - House Of 9 - Ultimatum
57 - An American Haunting - Demon- historia prawdziwa (Dopisek "historia prawdziwa" to też jakiś fetysz rodzimych tłumaczy... Poniżej znajdziecie na to kilka dowodów...)
58 - Reality Bites - Orbitowanie bez cukru
59 - The Whole Nine Yards - Jak ugryźć 10 milionów
60 - Derailed - Pasażer
61 - 7 Zwerge - 7 krasnoludków - Historia prawdziwa
62 - Executive Target - Konflikt interesów
63 - In Bruges - Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj
64 - Air Marshall - Podniebny dramat
65 - Perfect Score - Egzamin dojrzałości
66 - Life of David Gale - Życie za życie
67 - The Runaways - The Runaways: Prawdziwa historia
68 - The World Fastest Indian - Prawdziwa historia
69 - Love, Cheat & Steal - Napad
70 - The United States of Leland - Odmienne stany moralności
71 - U Turn - Droga przez piekło
72 - Dead Man Walking - Przed egzekucją
73 - Living Daylights - W obliczu śmierci
74 - The Magical Legend of the Leprechauns - Elfy kontra skrzaty
75 - Highlander - Nieśmiertelny
76 - Crash - Miasto gniewu
77 - Between The Devil and The Deep Blue Sea - Między złem a głębokim, błękitnym oceanem ("idiota"
od "idiomu" różni się tylko dwiema literkami...)
Mamy tego w zanadrzu jeszcze od cholery, ale to już przestaje być śmieszne...
Hasta la vista!

KUBA & JUSTYNA

Urodziwni

2011-04-07T17:48:00.000+02:00

Wszyscy znają ich gęby, ale mało kto pamięta nazwiska...
Każdy z nich ma na koncie po kilkadziesiąt (niemal zawsze drugoplanowych) ról filmowych i ogromne doświadczenie w kreowaniu postaci wszelkiej maści mentów: od morderców po oszustów podatkowych.
Obdarzeni przez naturę urodą niezapomnianą, zawdzięczają jej zaszufladkowanie ale i dostatni aktorski byt. Oto nasze prywatne TOP TEN najbardziej rozpoznawalnych brzydali kina spod znaku wielkiego "B"...
Bez tych facjat celuloidowy świat byłby znacznie uboższy.

super bonus: Robert & Michael

2011-04-05T16:53:00.002+02:00

Za http://www.smarter.com/

Daj, ać ja poBruce a ty poczywaj...

2011-04-04T10:07:00.002+02:00

VHS. Suplement.

2011-04-01T03:50:00.000+02:00

Pozostając w temacie archaicznego nośnika, polecamy Państwa uwadze blog Lost Video Archive.

Smacznego!

Obietnice bez pokrycia albo uroki zakurzonej półki

2011-03-30T23:42:00.007+02:00

Tandetne slashery i podrzędne gore horrory. Równie bezczelne co nieudolne podróbki słynnych produkcji, tytułem niebezpiecznie nawiązujące do oryginału. Drewniane filmy "akcji" i kuriozalne quasi science fiction ...
Im gorsze, tym lepsze.
Nieraz tonami zalegały na najniższych półkach osiedlowych wypożyczalni kaset wideo. Czasem zmuszone przez właścicieli wideotek, wypinały rachityczną pierś udając pełnoprawnych rezydentów działu "horror" bądź "sensacja"...
Zazwyczaj nie trafiały do kin ani dużych stacji telewizyjnych. Ich smutny żywot zawierał się w trzech słynnych literkach: VHS.
Uwagę potencjalnego widza mogły przykuć tylko jednym sposobem: okładkowym pawim ogonem, przytwierdzonym klejącą taśmą do ich cherlawego, niskobudżetowego korpusiku.
Dzieciaki (czy tylko dzieciaki?) z niezdrowym rumieńcem przyjmowały okładkową epickość i obietnicę wielkiego, obfitującego w zakazane owoce widowiska, która to obietnica oczywiście pryskała jak mydlana bańka w konfrontacji z rzeczywistym produktem.
I właśnie ta przejaskrawiona stylistyka "obietnicy bez pokrycia", urzeka nas kompletnie.
Takie naiwne, rozczulające kłamstwo. Kłamstwo podwójne, bo przecież już sam film jest sztuką naginania rzeczywistości, sprzedawania jej w sposób skrajnie wyrachowany, skażony konwencją.
Ówczesne dzieciaki - dziś już jako ludzie dorośli, opiewają i współtworzą kult tych Bardzo Złych Filmów, które wówczas łykali ze smakiem i miłym dreszczykiem niechybnie związanym z wkraczaniem na nowy, nieznany grunt. Wspomniani nieletni odbiorcy siłą rzeczy stali się dziś grupą docelową, targetem wytwórni żerujących na nostalgii za tym, co ejtis i najtis. Pokolenie dzisiejszych trzydziestolatków dysponuje sporym potencjałem zwanym również siłą nabywczą oraz nieprzebranymi pokładami sentymentu za czasem przełomu, smakującym im gumą Turbo. A za sentymenty się płaci. I to dużo. Ale to już temat na inną opowieść.
Tymczasem zachęcamy do nacieszenia oczu tymi kolorowymi, uroczymi kiczami.
Pod orazkami - linki do materiałów filmowych. Dla tych, co nie cenią książek po okładkach...
Do tematu będziemy wracać bo od lat szczerze nas on urzeka a przykłady okładkowych/plakatowych perełek można mnożyć w nieskończoność.
Smacznego!
KUBA

"Troll"

reżyseria: John Carl Buehler

USA, Kanada

1986

Spotkanie z Trollem jest w zasięgu ręki...

"Blood Devils" aka "Beast of Blood"

reżyseria: Eddie Romero

USA, Filipiny

1971

Beast z papieru, blood z przecieru.

"Bloody Birthday"

reżyseria: Ed Hunt

USA